ขอนอบน้อมแด่
พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
                      พระองค์นั้น
บทนำ  พระวินัยปิฎก  พระสุตตันตปิฎก  พระอภิธรรมปิฎก  ค้นพระไตรปิฎก  ชาดก  หนังสือธรรมะ 
พระไตรปิฎก
 หน้า
 แสดง
หน้า
พระไตรปิฏกเล่มที่ ๒๖ พระสุตตันตปิฎกเล่มที่ ๑๘ [ฉบับมหาจุฬาฯ] ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ เถร-เถรีคาถา

หน้าที่ ๓๓๑.


                                                                 พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑. เอกกนิบาต]

                                                                 ๘. อัฏฐมวรรค ๘. เมณฑสิรเถรคาถา

๖. ปิยัญชหเถรคาถา
ภาษิตของพระปิยัญชหเถระ
ทราบว่า ท่านพระปิยัญชหเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า [๗๖] เมื่อเหล่าสัตว์หยิ่งผยองด้วยมานะเป็นต้น พึงประพฤตินอบน้อมถ่อมตน เมื่อเหล่าสัตว์ลดหย่อนความเพียรพยายาม พึงช่วยเขาให้ตั้งอยู่ในความเพียรพยายาม เมื่อเหล่าสัตว์อยู่อย่างผู้ไม่ประพฤติพรหมจรรย์ ก็พึงประพฤติพรหมจรรย์เสียเอง เมื่อเหล่าสัตว์ยินดีในกามคุณ ตนก็ไม่พึงยินดี
๗. หัตถาโรหปุตตเถรคาถา
ภาษิตของพระหัตถาโรหบุตรเถระ
ทราบว่า ท่านพระหัตถาโรหบุตรเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า [๗๗] แต่ก่อนจิตนี้ได้ท่องเที่ยวไปในอารมณ์ต่างๆ ตามความปรารถนา ตามความต้องการ ตามความสบาย วันนี้ เราจะข่มจิตนั่นโดยอุบายอันแยบยล เหมือนควาญช้างปราบพยศช้างตกมัน
๘. เมณฑสิรเถรคาถา
ภาษิตของพระเมณฑสิรเถระ
ทราบว่า ท่านพระเมณฑสิรเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า [๗๘] เราเมื่อยังไม่ได้ญาณที่เป็นเครื่องหยุดสังสารวัฏ๑- ต้องท่องเที่ยวไปสู่สังสารวัฏนับชาติไม่ถ้วน กองทุกข์ของเราผู้มีความเกิดเป็นทุกข์ ได้พลัดตกไปแล้ว @เชิงอรรถ : @ การเวียนว่ายตายเกิด (ขุ.เถร.อ. ๑/๗๘/๒๖๗) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๓๑}

เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับ มจร. เล่มที่ ๒๖ หน้าที่ ๓๓๑. http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/read_page.php?book=26&page=331&pages=1&edition=mcu ศึกษาพระสูตร (เนื้อความ) นี้แยกตามสารบัญ :- http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=26&A=9312 http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_line.php?B=26&A=9312#p331



จบการแสดงผล หน้าที่ ๓๓๑.

บันทึก ๑๗ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๕๙. การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจากพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ DhammaPerfect@yahoo.com