คำว่า ทุพภาสิต ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ทุพภาสิต “พูดไม่ดี” “คำชั่ว” “คำเสียหาย”
       ชื่ออาบัติเบาที่สุดที่เกี่ยวกับคำพูด เป็นความผิดในลำดับถัดรองจากทุกกฏ
       เช่น ภิกษุพูดกับภิกษุที่มีกำเนิดเป็นจัณฑาล ว่าเป็นคนชาติจัณฑาล
           ถ้ามุ่งว่ากระทบให้อัปยศ ต้องอาบัติทุกกฏ
           แต่ถ้ามุ่งเพียงล้อเล่น ต้องอาบัติทุพภาสิต;
       ดู อาบัติ

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า ทุพภาสิต
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=1083