พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
ปฏิบัติธรรม ๑- (ปะ-ติ-บัด-ติ-ทัม) ธรรมคือปฏิปทาอันจะต้องปฏิบัติ ได้แก่ ไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา (มาจากคำบาลีว่า ปฏิปตฺติธมฺม),
มาในชุดธรรม ๓ คือ ปริยัติธรรม ปฏิบัติธรรม และปฏิเวธธรรม, บางทีเรียกว่า ปฏิบัติสัทธรรม;
ดู สัทธรรม ๓
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า ปฏิบัติธรรม๑ ปฏิบัติธรรม ๑-
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=1593
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖
บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘
พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔
หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]
