ปสาทะ ความเลื่อมใส, ความชื่นบานผ่องใส, ความเชื่อถือมั่นใจ, ความรู้สึกยอมรับนับถือ, ความเปิดใจรับ, อาการที่จิตเกิดความแจ่มใสโปร่งโล่งเบิกบาน ปราศจากความอึดอัดขัดข้องขุ่นมัว โดยเกิดความรู้สึกชื่นชมนิยมนับถือ ต่อบุคคลหรือสิ่งที่พบเห็นสดับฟังหรือระลึกถึง;
มักใช้คู่กับ ศรัทธา; ดู สัทธา
|
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖
บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘
พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔
หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]
