คำว่า พราหมณลัทธิ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

พราหมณลัทธิ ลัทธิพราหมณ์ คือ หลักการ หรือข้อยึดถือของพวกพราหมณ์ ที่กำหนดว่า พราหมณ์เป็นวรรณะที่ประเสริฐ เลิศ สูงสุด อันให้วัดหรือตัดสินความเลิศประเสริฐนั้น โดยชาติ คือกำเนิด โดยโคตร คือสายตระกูล ซึ่งผูกพันกับอาวาหะวิวาหะ คือการแต่งงาน ที่อ้างออกมาว่า ท่านคู่ควรกับเรา หรือ ท่านไม่คู่ควรกับเรา
ต่างกับพระพุทธศาสนาซึ่งให้วัดหรือตัดสินคนด้วยกรรมคือการกระทำความประพฤติ โดยถือว่าสิ่งที่ทำให้เลิศให้ประเสริฐคือวิชชาจรณะ (วิชชาและจรณะ; พราหมณ์บอกว่า เขาก็ถือวิชชาและจรณะด้วย แต่วิชชาของเขาหมายถึงไตรเพท และจรณะที่เขาถืออยู่เพียงศีล ๕),
พราหมณสมัย หรือ พราหมณวาท ก็เรียก

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า พราหมณลัทธิ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=2130