คำว่า พหุลธรรมีกถา ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พหุลธรรมีกถา ธรรมีกถา หรือธรรมกถาที่ตรัสมาก,
       พระพุทธดำรัสบรรยายอธิบายธรรม ที่ตรัสเป็นอันมาก,
       ความในมหาปรินิพพานสูตร เล่าเหตุการณ์เมื่อพระพุทธเจ้าเสด็จผ่านและทรงหยุดประทับในที่หลายแห่ง โดยกล่าวเพียงสั้นๆ อย่างรวบรัดว่า
       ณ ที่นั้นๆ (มี ๘ แห่ง เริ่มแต่ ที.ม. ๑๐/๗๕/๙๕) พระพุทธเจ้าตรัสพหุลธรรมีกถา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังตัวอย่างว่า
       “ได้ทราบว่า พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อประทับอยู่ ณ ภูเขาคิชฌกูฏ เขตพระนครราชคฤห์ แม้นั้น ทรงกระทำธรรมีกถาอันนี้แหละเป็นอันมากแก่ภิกษุทั้งหลายว่า
       ‘ศีลเป็นอย่างนี้ สมาธิเป็นอย่างนี้ ปัญญาเป็นอย่างนี้,
       สมาธิ อันศีลบ่มแล้ว ย่อมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก,
       ปัญญา อันสมาธิบ่มแล้ว ย่อมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก,
       จิตอันปัญญาบ่มแล้ว ย่อมหลุดพ้นโดยชอบ จากอาสวะทั้งหลาย
           คือ จากกามาสวะ ภวาสวะ อวิชชาสวะ’”,
       โดยใจความ ก็คือหลักไตรสิกขา; จะใช้ว่า พหุลธัมมีกถา หรือ พหุลธรรมกถา ก็ได้;
       เทียบ พหุลานุสาสนี

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า พหุลธรรมีกถา
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=2143