คำว่า มหาวรรค ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

มหาวรรค ชื่อคัมภีร์อันเป็นหมวดที่ ๓ ใน ๕ หมวด แห่งพระวินัยปิฎก คือ อาทิกัมม์ ปาจิตตีย์ มหาวรรค จุลวรรค ปริวาร,
       มหาวรรค มี ๑๐ ขันธกะ (หมวดตอน หรือบท) คือ
           ๑. มหาขันธกะ (ว่าด้วยการบรรพชาอุปสมบท เริ่มตั้งแต่เหตุการณ์หลังตรัสรู้ใหม่ๆ และการประดิษฐานพระศาสนา)
           ๒. อุโปสถขันธกะ (ว่าด้วยอุโบสถและสีมา)
           ๓. วัสสูปนายิกขันธกะ (ว่าด้วยการเข้าพรรษา)
           ๔. ปวารณาขันธกะ (ว่าด้วยปวารณา)
           ๕. จัมมขันธกะ (ว่าด้วยเครื่องหนัง เช่น รองเท้าและเครื่องลาด)
           ๖. เภสัชชขันธกะ (ว่าด้วยเรื่องยาตลอดจนเรื่องกัปปิยะ อกัปปิยะ และกาลิกทั้ง ๔)
           ๗. กฐินขันธกะ (ว่าด้วยกฐิน)
           ๘. จีวรขันธกะ (ว่าด้วยเรื่องจีวร)
           ๙. จัมเปยยขันธกะ (ว่าด้วยข้อควรทราบบางอย่างเกี่ยวกับนิคหกรรมต่างๆ)
           ๑๐. โกสัมพิกขันธกะ (ว่าด้วยเรื่องภิกษุชาวเมืองโกสัมพีวิวาทกันและสังฆสามัคคี);
       ดู ไตรปิฎก

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า มหาวรรค
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=2492