คำว่า วาชเปยยะ, วาชไปยะ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

วาชเปยยะ, วาชไปยะ “วาจาดูดดื่มใจ”, “น้ำคำควรดื่ม”,
ความรู้จักพูด คือ รู้จักทักทายปราศรัย ใช้วาจาสุภาพนุ่มนวล ประกอบด้วยเหตุผล มีประโยชน์ ชวนใจให้อยากทำตาม อยากร่วมมือร่วมงานร่วมการ เป็นทางแห่งสามัคคี ทำให้เกิดความเข้าใจอันดี ความเชื่อถือและความนิยมนับถือ,
(บาลี: วาชเปยฺย, โบราณบางทีเขียน “วาชไปยัง”; ข้อ ๔ ในราชสังคหวัตถุ ๔)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า วาชเปยยะ, วาชไปยะ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3029