|
|
| บทนำ พระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก พระอภิธรรมปิฎก ค้นพระไตรปิฎก ชาดก หนังสือธรรมะ | |
|
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
 |
|
| วิการ 1. พิการ, ความแปรผัน, ความผิดแปลก, ผิดปรกติ 2. ทำต่างๆ, แสดงอาการผิดแปลก ไม่เป็นปกติ ทางกาย (กายวิการ) ก็ตาม ทางวาจา (วจีวิการ) ก็ตาม เช่น โกรธขึ้นมา หรือรังเกียจแล้ว ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ตีหน้าถมึงทึง ชี้นิ้ว ปัด เงื้อแขน ร้องชิๆ ชะๆ พูดไล่ว่าไปซะ อย่างนี้เป็นต้น ภิกษุมีสติสัมปชัญญะ ไม่ทำกายวิการ หรือวจีวิการอย่างนั้น 3. การเคลื่อนไหวให้รู้ความหมาย, การใช้กายหรือวาจาสื่อความหมาย, มีความหมายเท่ากับ วิญญัติ คือ กายวิการเป็น กายวิญญัติ (การเคลื่อนไหวกายให้รู้ความหมาย) วจีวิการเป็น วจีวิญญัติ (การเคลื่อนไหววาจาให้รู้ความหมาย); ดู วิญญัติ |
|
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า วิการ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3043
    
|
|
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖ บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘ พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔ หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]