คำว่า วิญญู วิญญูชน ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

วิญญู ผู้รู้, บัณฑิต, นักปราชญ์;
       ในพระวินัย ตามปาจิตติยสิกขาบทที่ ๗ แห่งมุสาวาทวรรค ว่า
       “อนึ่ง ภิกษุใดแสดงธรรมแก่มาตุคามเกินกว่า ๕-๖ คำ เว้นแต่มีบุรุษผู้เป็นวิญญูอยู่ด้วย เป็นปาจิตตีย์”
       คำว่า วิญญู ในที่นี้ หมายถึง ผู้รู้ความ คือ “ผู้สามารถรู้เข้าใจคำดีคำร้าย คำหยาบคำไม่หยาบ”,
       ในกฎหมายไทย ใช้คำว่า วิญญูชน หมายถึง บุคคลผู้รู้ผิดรู้ชอบตามปรกติ
       หรืออย่างภาษาชาวบ้านว่า ผู้รู้ผิดชอบชั่วดี

วิญญูชน ดู วิญญู

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า วิญญู วิญญูชน
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3064