คำว่า เวชยันต์๑ เวชยันต์ ๑ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

เวชยันต์ ^๑ ชื่อปราสาทของพระอินทร์ ในดาวดึงสเทวโลก ตามเรื่องที่พระอินทร์เล่าแก่พระมหาโมคคัลลานะว่า เมื่อฝ่ายเทวดามีชัยในสงครามกับอสูร พระอินทร์กลับจากสงคราม ได้สร้างเวชยันตปราสาทขึ้น ซึ่งมี ๑๐๐ หอมุขๆ หนึ่งๆ มี ๗๐๐ กูฏาคารๆ หนึ่งๆ มีอัปสร ๗ นางๆ หนึ่งๆ มี ๗ บริจาริกา (ม.มู. ๑๒/๔๓๖/๔๖๖),
       แต่ในอรรถกถาบอกว่า เมื่อพระอินทร์ชนะสงครามกับอสูรมาแล้ว ขณะประทับยืนอยู่กลางพระนคร เวชยันตปราสาทนี้ซึ่งสูง ๑,๐๐๐ โยชน์ก็ผุดตระหง่านขึ้นมา
       และได้ชื่อว่า “เวชยันต์” เพราะเกิดขึ้นเมื่อจบได้ชัยชนะ (วิชย+อันต) (เช่น อป.อ. ๒๙๓; แต่บางแห่ง เช่น วินย.ฏี.๑/๔๑๔ ว่าสูง ๗๐๐ โยชน์);
       ดู ดาวดึงส์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า เวชยันต์๑ เวชยันต์ ๑
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3205