คำว่า ขัดสมาธิ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ขัดสมาธิ [ขัด-สะ-หมาด] ท่านั่งเอาขาขัดกันอย่างคนนั่งเจริญสมาธิ คือ นั่งคู้เข่าทั้งสองข้างแบะลงบนพื้น เอาขาท่อนล่างซ้อนทับกัน;
       ขัดสมาธิมี ๓ แบบ คือ
       นั่งขัดสมาธิโดยเอาขาสอดไขว้กันทับลงบนเท้าข้างที่ตรงข้าม (อย่างที่นิยมนั่งกันทั่วไป) เรียกว่า ขัดสมาธิสองชั้น,
       นั่งขัดสมาธิโดยวางขาขวาทับราบบนขาซ้าย เรียกว่า ขัดสมาธิราบ,
       นั่งขัดสมาธิโดยหงายฝ่าเท้าทั้งสองขึ้นวางบนขาข้างที่ตรงข้าม เรียกว่า ขัดสมาธิเพชร
       (ท่านั่งของพระพุทธรูป เป็นแบบที่ ๒ และ ๓)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า ขัดสมาธิ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=322