คำว่า สังเวชนียสถาน ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

สังเวชนียสถาน สถานเป็นที่ตั้งแห่งความสังเวช, สถานอันเป็นที่เจริญสังเวคธรรม;
       ชื่อเต็มตามบาลีพุทธพจน์ว่า “ทสฺสนียานิ สํเวชนียานิ ฐานานิ” (ที.ม. ๑๐/๑๓๑/๑๖๓; องฺ.จตุกฺก. ๒๑/๑๑๘/๑๖๑) แปลว่า สถานอันเป็นทัศนีย์ ที่เจริญสังเวช คือ บุญสถานอันควรไปดูไปชม เพื่อเตือนใจให้นึกถึงความจริงแห่งธรรมดาของสิ่งทั้งหลาย อันไม่พึงประมาท และพาให้น้อมใจระลึกถึงพระพุทธคุณ ที่ทรงมีพระมหากรุณาสั่งสอนให้เรารู้เข้าใจเข้าถึงความจริงของธรรมนั้นได้ โดยที่เราจะตั้งใจศึกษาให้รู้เข้าใจและปฏิบัติให้เจริญในบุญในกุศลจนเข้าถึงธรรมที่ได้ทรงสอนไว้;
       สังเวชนียสถาน ๔ คือ
       ๑. ที่พระพุทธเจ้าประสูติ คือ ลุมพินีวัน ปัจจุบันเรียก ลุมพินี (Lumbini) หรือ รุมมินเด (Rummindei)
       ๒. ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ คือ ควงโพธิ์ ที่ตำบลพุทธคยา (Buddha Gaya หรือ Bodh Gaya)
       ๓. ที่พระพุทธเจ้าแสดงปฐมเทศนา คือ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แขวงเมืองพาราณสี ปัจจุบันเรียก สารนาถ (Sarnath)
       ๔. ที่พระพุทธเจ้าปรินิพพาน คือ สาลวโนทยาน เมืองกุสินารา หรือ กุสินคร (Kusinagara) บัดนี้เรียก Kasia;
       ดู สังเวช

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า สังเวชนียสถาน
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3544