คำว่า สัทธรรม ๓ สัทธรรม ๗ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

สัทธรรม ธรรมที่ดี, ธรรมที่แท้, ธรรมของคนดี, ธรรมของสัตบุรุษ
       สัทธรรม ๓ คือ
           ๑. ปริยัติสัทธรรม สัทธรรมคือคำสั่งสอนอันจะต้องเล่าเรียน ได้แก่พุทธพจน์
           ๒. ปฏิบัติสัทธรรม สัทธรรมคือปฏิปทาอันจะต้องปฏิบัติ ได้แก่ไตรสิกขา (รวมตลอดบุพภาคปฏิปทา เช่น ธุดงค์)
           ๓. ปฏิเวธสัทธรรม หรือ อธิคมสัทธรรม สัทธรรมคือผลอันจะพึงเข้าถึงหรือ บรรลุด้วยการปฏิบัติ ได้แก่ มรรค ผล และนิพพาน (เช่น วินย.อ. ๑/๒๖๔)
       สัทธรรม ๗ คือ
           ๑. ศรัทธา ๒. หิริ ๓. โอตตัปปะ ๔. พาหุสัจจะ ๕. วิริยารัมภะ ๖. สติ ๗. ปัญญา
           (เช่น ที.ปา. ๑๑/๓๓๐/๒๖๔; ม.ม. ๑๓/๓๑/๒๗)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า สัทธรรม ๓ สัทธรรม ๗
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3604