พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
คณาจารย์
1. อาจารย์ของหมู่คณะ, อาจารย์สำคัญมีชื่อเสียง ผู้เป็นที่นับถือ มีศิษย์เป็นคณะใหญ่ เช่น นิครนถนาฏบุตรเป็นคณาจารย์ผู้หนึ่ง
2. ในภาษาไทย ได้มีการบัญญัติใช้ในความหมายใหม่ว่า คณะอาจารย์ ประดาอาจารย์หรืออาจารย์ทั้งหมดของคณะวิชานั้นๆ (ทำนองจะให้ตรงกับคำว่า Faculty)
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า คณาจารย์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=362
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖
บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘
พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔
หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]
