|
|
| บทนำ พระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก พระอภิธรรมปิฎก ค้นพระไตรปิฎก ชาดก หนังสือธรรมะ | |
|
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
 |
|
| กรรมพันธุ์ 1. (กมฺมพนฺธุ) มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ คือการที่สัตว์ทั้งหลายเป็นไปตามกรรมที่ตนกระทำ ดังพุทธพจน์ที่ว่า สัตว์ทั้งปวง มีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทของกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย ทำกรรมใด อันดีงาม หรือทรามชั่ว จักเป็นทายาทของกรรมนั้น (เช่น อง.ปญฺจก. ๒๒/๕๗ 2. (ในภาษาไทย) สภาพที่สืบมาตามสายพันธุ์จากบรรพบุรุษ เช่น ลักษณะ นิสัย ภาวะเด่นหรือด้อยบางด้าน ตลอดจนความวิกลวิการและโรคบางอย่าง, ปัจจุบันมักเรียกว่าพันธุกรรม (ในหลักธรรมว่าภาวะที่เป็นไปตามพีชนิยาม) |
|
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า กรรมพันธุ์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=37
    
|
|
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖ บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘ พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔ หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]