คำว่า สุญญาคาร ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

สุญญาคาร “เรือนว่าง”, โดยนัย หมายถึง สถานที่สงัด ปลอดคน ปลอดเสียงรบกวน,
       มีพุทธพจน์ตรัสบ่อยมากในข้อความเป็นชุดว่า “อรญฺญคโต วา รุกฺข มูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา”
       (เช่น ที.ม. ๑๐/๒๗๔/๓๒๕) (…ไปสู่ป่า ก็ดี ไปสู่โคนไม้ก็ดี ไปสู่สุญญาคาร ก็ดี…)
       ซึ่งท่านมักอธิบายว่า สุญญาคาร ได้แก่ เสนาสนะ (อันสงัด) ทั้ง ๗ ที่นอกจากป่าและโคนไม้ (เช่น วินย.อ. ๑/๔๙๘)
       เสนาสนะอันสงัดที่ตรัสไว้มี ๙ ดังนี้ “อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ” (เช่น ที.ปา. ๑๑/๒๖/๕๑) (ป่า โคนไม้ ภูเขา ซอกเขา ถ้ำ ป่าช้า ป่าชัฏ ที่แจ้ง ลอมฟาง)
       โดยนัยนี้ สุญญาคารจึงได้แก่เสนาสนะ ๗ ต่อจากป่าและโคนไม้ คือตั้งแต่ภูเขาถึงลอมฟาง,
       พูดกว้างๆ ว่า ที่สงัดจากผู้คน หรือที่ปลอดคน (เช่น ม.อ. ๑/๒๐๘)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า สุญญาคาร
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=3865