คำว่า อบายมุข ๔ อบายมุข ๖ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

อบายมุข ช่องทางของความเสื่อม, เหตุเครื่องฉิบหาย, เหตุย่อยยับแห่งโภคทรัพย์,
       ทางแห่งความพินาศ มี ๔ อย่าง คือ
           ๑. เป็นนักเลงหญิง
           ๒. เป็นนักเลงสุรา
           ๓. เป็นนักเลงการพนัน
           ๔. คบคนชั่วเป็นมิตร;
       อีกหมวดหนึ่ง มี ๖ คือ
           ๑. ติดสุราและของมึนเมา
           ๒. ชอบเที่ยวกลางคืน
           ๓. ชอบเที่ยวดูการเล่น
           ๔. เล่นการพนัน
           ๕. คบคนชั่วเป็นมิตร
           ๖. เกียจคร้านการงาน;
       ดู คิหิวินัย

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อบายมุข ๔ อบายมุข ๖
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4204