คำว่า อภิณหปัจจเวกขณ์ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

อภิณหปัจจเวกขณ์ ข้อที่ควรพิจารณาเนืองๆ,
       เรื่องที่ควรพิจารณาทุกๆ วัน มี ๕ อย่าง คือ
           ๑. ควรพิจารณาทุกวันๆ ว่า เรามีความแก่เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความแก่ไปได้
           ๒. ว่าเรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความเจ็บไข้ไปได้
           ๓. ว่าเรามีความตายเป็นธรรมดา ไม่ล่วงพ้นความตายไปได้
           ๔. ว่าเราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น
           ๕. ว่าเรามีกรรมเป็นของตัว เราทำดีจักได้ดี เราทำชั่วจักได้ชั่ว;
       อีกหมวดหนึ่ง สำหรับบรรพชิต แปลว่า “ธรรมที่บรรพชิตควรพิจารณาเนืองๆ”
       มี ๑๐ อย่าง (ปัพพชิตอภิณหปัจจเวกขณ์) คือ
           ๑. บรรพชิตควรพิจารณาเนืองๆ ว่า บัดนี้ เรามีเพศต่างจากคฤหัสถ์แล้ว
           ๒. ว่าการเลี้ยงชีพของเราเนื่องด้วยผู้อื่น
           ๓. ว่าเรามีอากัปกิริยาอย่างอื่นที่จะพึงทำ
           ๔. ว่าตัวเราเองยังติเตียนตัวเราเองโดยศีลไม่ได้อยู่หรือไม่
           ๕. ว่าเพื่อนพรหมจรรย์ผู้เป็นวิญญู ใคร่ครวญแล้ว ยังติเตียนเราโดยศีลไม่ได้อยู่หรือไม่
           ๖. ว่าเราจะต้องพลัดพรากจากของรักของชอบใจทั้งสิ้น
           ๗. ว่าเรามีกรรมเป็นของตน เราทำดีจักได้ดี เราทำชั่วจักได้ชั่ว
           ๘. ว่าวันคืนล่วงไปๆ บัดนี้เราทำอะไรอยู่
           ๙. ว่าเรายินดีในที่สงัดอยู่หรือไม่
           ๑๐. ว่าคุณวิเศษที่เราบรรลุแล้วมีอยู่หรือไม่ ที่จะทำให้เราเป็นผู้ไม่เก้อเขิน เมื่อถูกเพื่อนบรรพชิตถามในกาลภายหลัง
           (ข้อ ๑. ท่านเติมท้ายว่า อาการกิริยาใดๆ ของสมณะ เราต้องทำอาการกิริยานั้นๆ
           ข้อ ๒. เติมว่า เราควรทำตัวให้เขาเลี้ยงง่าย
           ข้อ ๓. ท่านเขียนว่า อาการกายวาจาอย่างอื่นที่เราจะต้องทำให้ดีขึ้นไปกว่านี้ ยังมีอยู่อีก ไม่ใช่เพียงเท่านี้)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อภิณหปัจจเวกขณ์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4232