คำว่า อรัญ, อรัญญ์ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

อรัญ, อรัญญ์ ป่า,
       ตามกำหนดในพระวินัย (วินย. ๑/๘๕/๘๕) ว่า
       “ที่เว้นบ้าน (คาม) และอุปจารบ้าน นอกนั้นชื่อว่า ป่า (อรัญ)”
       และตามนัยพระอภิธรรม (อภิ.วิ. ๓๕/๖๑๖/๓๓๘; ซึ่งตรงกับพระสูตร, ขุ.ปฏิ. ๓๑/๓๘๘/๒๖๔) ว่า
       “คำว่า ป่า (อรัญ) คือ ออกนอกหลักเขตไปแล้ว ที่ทั้งหมดนั้นชื่อว่า ป่า”;
       ส่วนเสนาสนะป่า (รวมทั้งวัดป่า) มีกำหนดในพระวินัย (วินย. ๒/๑๖๖/๑๔๖; ๒/๗๙๖/๕๒๘) ว่า
       “เสนาสนะที่ชื่อว่า ป่า มีระยะไกล ๕๐๐ ชั่วธนู (=๕๐๐ วา คือ ๑ กม.) เป็นอย่างน้อย”;
       เทียบ วนะ

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อรัญ, อรัญญ์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4289