พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
อริยกะ คนเจริญ, คนประเสริฐ, คนได้รับการศึกษาอบรมดี;
เป็นชื่อเรียกชนชาติหนึ่งที่อพยพจากทางเหนือเข้าไปในอินเดียตั้งแต่ก่อนพุทธกาล ถือตัวว่าเป็นพวกเจริญ และเหยียดพวกเจ้าถิ่นเดิมลงว่าเป็นมิลักขะ คือพวกคนป่าคนดอย,
พวกอริยกะอพยพเข้าไปในยุโรปด้วย คือ พวกที่เรียกว่า อารยัน
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อริยกะ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4296
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗
การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
พิมพ์ครั้งที่ ๑๐ พ.ศ. ๒๕๔๖
บันทึก ๓ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๖๘
พิมพ์ครั้งที่ ๓๕ พ.ศ. ๒๕๖๔
หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]
