คำว่า อสัมมุขากรณีย์ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

อสัมมุขากรณีย์ สังฆกรรมซึ่งไม่ต้องทำในที่ต่อหน้า (หรือพร้อมหน้า) บุคคลที่ถูกสงฆ์ทำกรรม
       มี ๘ อย่าง คือ
       ๑. ทูเตนุปสัมปทา (การอุปสมบทภิกษุณีโดยใช้ทูต)
       ๒. ปัตตนิกกุชชนา (การคว่ำบาตร)
       ๓. ปัตตอุกกุชชนา (การหงายบาตร)
       ๔. อุมมัตตกสมมติ (การสวดประกาศให้ถือภิกษุเป็นผู้วิกลจริต)
       ๕. เสกขสมมติ (การสวดประกาศตั้งสกุลเป็นเสขะ)
       ๖. พรหมทัณฑ์ (การลงโทษภิกษุหัวดื้อว่ายาก โดยวิธีพร้อมกันไม่ว่ากล่าว)
       ๗. ปกาสนียกรรม (การประกาศให้เป็นที่รู้ทั่วกัน ถึงสภาวะของภิกษุซึ่งไม่เป็นที่ยอมรับของสงฆ์ ให้ถือว่าการใดที่เธอทำก็เป็นเรื่องเฉพาะตัวของเธอ ไม่ผูกพันต่อสงฆ์)
       ๘. อวันทนียกรรม (การที่ภิกษุณีสงฆ์ประกาศภิกษุผู้แสดงอาการอันไม่น่าเลื่อมใส ให้เป็นผู้ที่ภิกษุณีทั้งหลายไม่พึงไหว้);
       ดูที่ ปกาสนียกรรม

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อสัมมุขากรณีย์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4356