คำว่า อาจารย์ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

อาจารย์ ผู้สั่งสอนธรรมอำนวยวิชาความรู้, ผู้ฝึกอบรมจรรยามารยาท
       อาจารย์ ๔ คือ
       ๑. บัพพัชชาจารย์ หรือ บรรพชาจารย์ อาจารย์ในบรรพชา
           (คือผู้ให้สิกขาบท หรือให้ศึกษาข้อพึงศึกษาในคราวบรรพชา)
       ๒. อุปสัมปทาจารย์ อาจารย์ในอุปสมบท
           (คือผู้กล่าวหรือสวดกรรมวาจาในคราวอุปสมบท)
       ๓. นิสสยาจารย์ อาจารย์ผู้ให้นิสสัย
           (คือท่านที่นิสิตไปถือนิสสัยอยู่ด้วย)
       ๔. อุทเทศาจารย์ หรือ ธรรมาจารย์ อาจารย์ผู้สอนธรรม
           (คือท่านผู้ให้อุเทศหรือปริปุจฉา คือผู้ให้ศึกษาพุทธพจน์)
       ในอรรถกถาแห่งวินัยปิฎก ท่านว่า อาจารย์มี ๔ อย่างนี้ (วินย.อ.๓/๑๘๒)
       แต่บางทีก็ว่ามี ๕ (วินย.อ.๓/๕๘๒) อาจารย์ ๕ คือเพิ่ม
       ข้อ ๕. โอวาทาจารย์ อาจารย์ผู้กล่าวโอวาท (คือท่านที่บอกกล่าวแนะนำตักเตือนตั้งแต่การนุ่งห่มและกิริยามารยาทต่างๆ ในจำพวกเสขิยวัตร และอภิสมาจาร)
       แต่ที่ถือเป็นหลักคือ อาจารย์ ๔ โดยรวมโอวาทาจารย์อยู่ในอาจารย์ทั้ง ๔ นั้น
       โดยถือตามพุทธบัญญัติว่า “ภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้อาศัยภิกษุมีพรรษา ๑๐ อยู่ อนุญาตให้ภิกษุมีพรรษา ๑๐ ให้นิสสัย” (วินย. ๔/๙๒/๑๑๒) ท่านจึงวางหลักว่า ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยกำลังความฉลาดสามารถ มีพรรษา ๑๐ หรือเกิน ๑๐ จึงเป็นอาจารย์ (ดู วินยาลงฺการฏีกา 2.6)
       และมีเกณฑ์ที่ผ่อนลงมาว่า ถ้ามีพรรษายังไม่ครบ ๑๐ หากมีพรรษาแก่กว่ากัน ๖ พรรษาแล้ว
           เช่น ภิกษุพรรษา ๖ สำหรับภิกษุที่ยังไม่ได้พรรษา
           ภิกษุพรรษา ๙ สำหรับภิกษุที่มีพรรษา ๓
       เรียกว่าเป็นคราวอาจารย์ หรือรุ่นอาจารย์ (อาจริยมัตต์)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อาจารย์
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4527