คำว่า อาสนะ ในพจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

อาสนะ ที่นั่ง;
       มีพุทธานุญาตให้ภิกษุนั่งอาสนะยาวร่วมกับอสมานาสนิก (บุคคลที่ไม่เสมออาสนะกัน เช่น ภิกษุห่างพรรษา สามเณร คฤหัสถ์) ยกเว้น (คือมิให้นั่งร่วมกับ) บัณเฑาะก์ (กะเทย) ผู้หญิง อุภโตพยัญชนก (คนสองเพศ) (วินย. ๗/๒๘๘/๑๓๑),
       อาสนะยาว คืออาสนะที่นั่งได้อย่างน้อยสามคน;
       “คนพันทาง” ที่ท่านระบุในหนังสือเรียน ในกรณีนี้ คือ คนมีเพศผิดพวก หรือมีเพศแปลกจากพวก ได้แก่ บัณเฑาะก์ (กะเทย) และอุภโตพยัญชนก
       สมานาสนิก (ผู้มีอาสนะเสมอกันหรือผู้ร่วมอาสนะ) ได้แก่ ภิกษุที่อยู่ในช่วง ๓ พรรษาต่อกัน คือแก่อ่อนกว่ากันไม่เกิน ๒ พรรษา ทรงอนุญาตให้นั่งอาสนะไม่ยาว จำพวกเตียง และตั่งร่วมกัน ๒ รูปได้ (วินย. ๗/๒๘๖-๒๘๗/๑๓๐);
       ดู สมานาสนิก, อสมานาสนิก

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
คำว่า อาสนะ
https://84000.org/tipitaka/dic/v_i.php?i=4652