บาลีพระไตรปิฎกเล่มที่ ๑ - พระวินัยปิฎกเล่มที่ ๑

[๓๔๔] อนาปตฺติ สุปินนฺเตน นโมจนาธิปฺปายสฺส อุมฺมตฺต กสฺส ขิตฺตจิตฺตสฺส เวทนฏฺฏสฺส อาทิกมฺมิกสฺสาติ ฯ [๓๔๕] สุปิโนจฺจารปสฺสาโว วิตกฺกุโณฺหทเกน จ เภสชฺชํ กณฺฑุวํ มคฺโค วตฺถิ ชนฺตาฆรํ อูรุ ^๒- สามเณโร จ สุตฺโต จ อูรุ มุฏฺฐินา ปีฬยิ อากาเส ถมฺภํ นิชฺฌายิ ฉิทฺทํ กฏฺเฐน ฆฏฺฏยิ @เชิงอรรถ: ^๑ ยุ. ม. ปิฏฺฐิจกฺกเปยฺยาโล นิฏฺฐิโต ฯ เตสุ เตสุ โปตฺถเกสุ @อาคโต เปยฺยาลวิธิ เยภุยฺเยน วิสทิโส โหติ กตฺถจิ สงฺขิตฺโต กตฺถจิ @วิตฺถาโร ฯ ตทตฺถิเกน ตโต ตโต ปริเยสิตพฺพํ ฯ ^๒ ยุ. ม. วตฺถึ ชนฺตาฆรุปกฺกโม ฯ @^* เนื่องจากเลขข้อ [๓๔๑]-[๓๔๒] ในฉบับสยามรัฐขาดหายไป โสเต อุทญฺชลํ ธาวํ ปุปฺผาวฬิย โปกฺขรํ วาลิกา กทฺทมุสฺเสโก ^๑- สยนงฺคุฏฺฐเกน จาติ ฯ [๓๔๖] เตน โข ปน สมเยน อญฺญตรสฺส ภิกฺขุโน สุปินนฺเตน อสุจิ มุจฺจิ ฯ ตสฺส กุกฺกุจฺจํ อโหสิ กจฺจิ นุ โข อหํ สงฺฆาทิเสสํ อาปตฺตึ อาปนฺโนติ ฯ อถโข โส ภิกฺขุ ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสิ ฯ อนาปตฺติ ภิกฺขุ สุปินนฺเตนาติ ฯ

เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลีอักษรไทย เล่มที่ ๑ หน้าที่ ๒๔๑-๒๔๒. http://84000.org/tipitaka/pali/pali_item_s.php?book=1&item=344&items=3&modeTY=2 อ่านโดยใช้เครื่องหมาย [เลขข้อ] เป็นเกณฑ์แบ่งข้อ :- http://84000.org/tipitaka/pali/pali_item_s.php?book=1&item=344&items=3&modeTY=2&mode=bracket อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับภาษาบาลีอักษรโรมัน :- http://84000.org/tipitaka/read/roman_item_s.php?book=1&item=342&items=3&modeTY=2 อ่านเทียบพระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับหลวง :- http://84000.org/tipitaka/read/byitem_s.php?book=1&item=342&items=3&modeTY=2 ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :- http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=1&i=342 สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๑ http://84000.org/tipitaka/read/?index_1