อรรถกถาเล่มที่ ๑๕ ภาษาบาลี อักษรไทย
องฺ.อ. (มโนรถ.๒)
หน้าที่ ๕๒.

อตฺถญฺจ ปาลิญฺจ อุตฺตริตรํ กตฺวา ทสฺเสนฺติ. สุกฺกปกฺโข วุตฺตวิปลฺลาเสน
เวทิตพฺโพ. อิมสฺมึ สุตฺเต สาสนสฺส วุฑฺฒิ จ ปริหานิ จ กถิตาติ.
                        สมจิตฺตวคฺโค จตุตฺโถ.
                          -------------
                         ๕. ปริสวคฺควณฺณนา
      [๔๓] ปญฺจมสฺส ปฐเม อุตฺตานาติ ปากฏา อปฺปฏิจฺฉนฺนา. คมฺภีราติ
คุฬฺหา ปฏิจฺฉนฺนา. อุทฺธตาติ อุทฺธจฺเจน สมนฺนาคตา. อุนฺนฬาติ อุคฺคตนฬา,
อุฏฺฐิตตุจฺฉมานาติ วุตฺตํ โหติ. จปลาติ ปตฺตจีวรมณฺฑนาทินา จาปเลฺยน ๑- ยุตฺตา.
มุขราติ มุขขรา ขรวาจา. ๒- วิกิณฺณวาจาติ อสญฺญตวจนา ทิวสํปิ นิรตฺถกวจนปลาปิโน.
มุฏฺฐสฺสตีติ วิสฺสฏฺฐสติโน. อสมฺปชานาติ นิปฺปญฺญา. อสมาหิตาติ จิตฺเตกคฺคตา-
มตฺตสฺสาปิ อลาภิโน. ปากตินฺทฺริยาติ ปกติยา ฐิเตหิ วิวเฏหิ อรกฺขิเตหิ
อินฺทฺริเยหิ สมนฺนาคตา. สุกฺกปกฺโข วุตฺตวิปลฺลาเสน เวทิตพฺโพ.
      [๔๔] ทุติเย ภณฺฑนชาตาติ ภณฺฑนํ วุจฺจติ กลหสฺส ปุพฺพภาโค, ตํ เตสํ
ชาตนฺติ ภณฺฑนชาตา. ตถา "มยํ ตุเมฺห ทณฺฑาเปสฺสาม พนฺธาเปสฺสามา"ติ-
อาทิวจนปฺปวตฺติยา สญฺชาตกลหา. อยํ ตาว คิหีสุ นโย. ปพฺพชิตา ปน อาปตฺติ-
วีติกฺกมวาจํ วทนฺตา กลหชาตา นาม. วิวาทาปนฺนาติ วิรุทฺธํ วาทํ อาปนฺนา.
มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตาติ คุณานํ ฉินฺทนฏฺเฐน ทุพฺภาสิตา วาจา มุขสตฺติโยติ
วุจฺจนฺติ, ตาหิ วิตุทนฺตา วิชฺฌนฺตา. สมคฺคาติ เอกกมฺมํ เอกุทฺเทโส สมสิกฺขาตาติ
เอเตสํ กรเณน สมคฺคตาย สหิตา. ๓- ปิยจกฺขูหีติ เมตฺตจกฺขูหิ.
@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. จาปลฺเลน  ๒ ฉ.,อิ. ขรวจนา  ๓ ม. สมาหิตา


เนื้อความอรรถกถาฉบับภาษาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๑๕ หน้าที่ ๕๒.
http://84000.org/tipitaka/read/attha_page.php?book=15&page=52&pages=1&modeTY=2&edition=pali
ศึกษาพระสูตร (เนื้อความ) นี้แยกตามสารบัญ  :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/read_th.php?B=15&A=1182&modeTY=2&pagebreak=1
http://84000.org/tipitaka/atthapali/th_line.php?B=15&A=1182&modeTY=2&pagebreak=1#p52