![]() |
|||
| บทนำ พระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก พระอภิธรรมปิฎก ค้นพระไตรปิฎก ชาดก หนังสือธรรมะ | |||
อรรถกถาเล่มที่ ๒ ภาษาบาลี อักษรไทย วินย.อ. (สมนฺต.๒) หน้าที่ ๒๗๗.
อนจฺเจกจีวเรติ อจฺเจกจีวรสทิเส อญฺญสฺมึ ฯ เสสเมตฺถ
อุตฺตานเมวาติ จ กฐินสมุฏฺฐานํ อกิริยา โนสญฺญาวิโมกฺขํ อจิตฺตกํ
ปณฺณตฺติวชฺชํ กายกมฺมํ วจีกมฺมํ ติจิตฺตํ ติเวทนนฺติ ฯ
อจฺเจกจีวรสิกฺขาปทํ ฯ
{๖๕๒} เตน สมเยนาติ สาสงฺกสิกฺขาปทํ ฯ ตตฺถ วุฏฺฐวสฺสา
อารญฺญเกสูติ เต ปุพฺเพปิ อรญฺเญเยว วิหรึสุ ฯ ทุพฺพลจีวรตฺตา ปน
ปจฺจยวเสน คามนฺตเสนาสเน วสฺสํ วสิตฺวา นิฏฺฐิตจีวรา หุตฺวา
อิทานิ นิปฺปลิโพธา สมณธมฺมํ กริสฺสามาติ อารญฺญเกสุ
เสนาสเนสุ วิหรนฺติ ฯ กตฺติกโจรกาติ กตฺติกมาเส โจรา ฯ
ปริปาเตนฺตีติ อุปทฺทวนฺติ ตตฺถ ตตฺถ อาธาวิตฺวา อุตฺตาเสนฺติ
ปลาเปนฺติ ฯ อนฺตรฆเร นิกฺขิปิตุนฺติ อนฺโตคาเม นิกฺขิปิตุํ ฯ ภควา
ยสฺมา ปจฺจยา นาม ธมฺเมน สเมน ทุลฺลภา สลฺเลขวา หิ
ภิกฺขุ มาตรํปิ วิญฺญาเปตุํ น สกฺโกติ ตสฺมา จีวรคุตฺตตฺถํ
อนฺตรฆเร นิกฺขิปิตุํ อนุชานาติ ฯ ภิกฺขูนํ ปน อนุรูปตฺตา
อรญฺญวาสํ น ปฏิกฺขิปิ ฯ {๖๕๓} อุปวสฺสํ โข ปนาติ เอตฺถ อุปวสฺสนฺติ
อุปวสฺส ฯ อุปวสิตฺวาติ วุตฺตํ โหติ ฯ อุปสมฺปชฺชนฺติ อาทีสุ
วิย หิ เอตฺถ อนุนาสิโก ทฏฺฐพฺโพ ฯ วสฺสํ อุปคนฺตฺวา วสิตฺวา
จาติ อตฺโถ ฯ อิมสฺส จ ตถารูเปสุ ภิกฺขุ เสนาสเนสุ วิหรนฺโตติ
อิมินา สมฺพนฺโธ ฯ กึ วุตฺตํ โหติ ฯ วสฺสํ อุปคนฺตฺวา วสิตฺวา จ
ตโต ปรํ ปจฺฉิมกตฺติกปุณฺณมปริโยสานกาลํ ยานิ โข ปน
ตานิ อารญฺญกานิ เสนาสนานิ สาสงฺกสมฺมตานิ สปฏิภยานิ
เนื้อความอรรถกถาฉบับภาษาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๒ หน้าที่ ๒๗๗.
http://84000.org/tipitaka/read/attha_page.php?book=2&page=277&pages=1&modeTY=2&edition=pali
ศึกษาพระสูตร (เนื้อความ) นี้แยกตามสารบัญ :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/read_th.php?B=2&A=5825&modeTY=2&pagebreak=1
http://84000.org/tipitaka/atthapali/th_line.php?B=2&A=5825&modeTY=2&pagebreak=1#p277
จบการแสดงผล หน้าที่ ๒๗๗.
บันทึก ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๑. การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจากอรรถกถาบาลี อักษรไทย. หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]