ขอนอบน้อมแด่
พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
                      พระองค์นั้น
บทนำ  พระวินัยปิฎก  พระสุตตันตปิฎก  พระอภิธรรมปิฎก  ค้นพระไตรปิฎก  ชาดก  หนังสือธรรมะ 
หน้า
แสดง
หน้า
คลิกเพื่อเปลี่ยน ฐญ เป็นแบบดั้งเดิม
อรรถกถาเล่มที่ ๒๙ ภาษาบาลี อักษรไทย สุตฺต.อ.๒ (ปรมตฺถ.๒)

หน้าที่ ๓๑๘.

      [๖๙๑] ปญฺจมคาถาย ตํ สทฺทนฺติ ตํ เทเวหิ วุตฺตวจนสทฺทํ. อวสรีติ
โอตริ. ตท ภวนนฺติ ตทา ภวนํ.
      [๖๙๒] ฉฏฺฐคาถาย ตโตติ อสิตสฺส วจนโต อนนฺตรํ. อุกฺกามุเขวาติ อุกฺกามุเข
เอว, มูสามุเขติ วุตฺตํ โหติ. สุกุสลสมฺปหฏฺฐนฺติ สุกุสเลน สุวณฺณกาเรน
สงฺฆฏฺฏิตํ, สงฺฆฏฺเฏนฺเตน ตาปิตนฺติ อธิปฺปาโย. ททฺทลฺลมานนฺติ วิชฺโชตมานํ.
อสิตวฺหยสฺสาติ อสิตนามสฺส, ทุติเยน นาเมน กณฺหเทวิลสฺส อิสิโน.
      [๖๙๓] สตฺตมคาถาย ตาราสภํ วาติ ตารานํ อุสภสทิสํ, จนฺทนฺติ
อธิปฺปาโย. วิสุทฺธนฺติ อพฺภาทิอุปกฺกิเลสรหิตํ. สรทริวาติ สรเท อิว.
อานนฺทชาโตติ สวนมตฺเตเนว อุปฺปนฺนาย ปีติยา ปีติชาโต. อลตฺถ ปีตินฺติ
ทิสฺวา ปุน ปีตึ ลภิ.
      [๖๙๔] ตโต ปรํ โพธิสตฺตสฺส เทเวหิ สยํ ๑- ปยุญฺชมานสกฺการทีปนตฺถํ
วุตฺตอฏฺฐมคาถาย อเนกสาขนฺติ อเนกสลากํ. สหสฺสมณฺฑลนฺติ รตฺตสุวณฺณมยํ
สหสฺสมณฺฑลยุตฺตํ. ฉตฺตนฺติ ทิพฺพเสตจฺฉตฺตํ. วีติปตนฺตีติ สรีรํ วีชมานา
ปตนุปฺปตนํ กโรนฺติ.
      [๖๙๕] นวมคาถาย ชฏีติ ชฏิโล. กณฺหสิริวฺหโยติ กณฺหสทฺเทน จ
สิริสทฺเทน จ อวฺหยมาโน. ตํ กิร "สิริกโณฺห"ติปิ อวฺหยนฺติ อามนฺเตนฺติ,
อาลปนฺตีติ วุตฺตํ โหติ. ปณฺฑุกมฺพเลติ รตฺตกมฺพเล. อธิการโต ๒- เจตฺถ
"กุมารนฺ"ติ วตฺตพฺพํ, ปาฐเสโส วา กาตพฺโพ. ปุริมคาถาย จ อหตฺถปาสคตํ ๓-
สนฺธาย "ทิสฺวา"ติ วุตฺตํ, อิธ ปน หตฺถปาสคตํ ปฏิคฺคหณตฺถํ อุปนีตํ, ตสฺมา
ปุน วจนํ ทิสฺวาติ. ๔- ปุริมํ วา ทสฺสนปีติลาภาเปกฺขํ คาถาวสาเน "วิปุลมลตฺถ
@เชิงอรรถ:  ฉ.ม.,อิ. สทา   ก. อธิกรณํ   อิ. หตฺถปาสคตํ
@ ก. อิทํ ปน หตฺถปาสคตํ ปฏิคฺคเหตฺวา อุปนีตํ, ตสฺมา ปุน วจนํ "ทิสฺวา"ติ



เนื้อความอรรถกถาฉบับภาษาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๒๙ หน้าที่ ๓๑๘. http://84000.org/tipitaka/read/attha_page.php?book=29&page=318&pages=1&modeTY=2&edition=pali ศึกษาพระสูตร (เนื้อความ) นี้แยกตามสารบัญ :- http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/read_th.php?B=29&A=7168&modeTY=2&pagebreak=1 http://84000.org/tipitaka/atthapali/th_line.php?B=29&A=7168&modeTY=2&pagebreak=1#p318


จบการแสดงผล หน้าที่ ๓๑๘.

บันทึก ๔ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๑. การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจากอรรถกถาบาลี อักษรไทย. หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]