อานิสงส์แห่งการจุดประทีปถวายในคืนเดือนมืด

ท่านพระมหาโมคคัลลานะ พระสาวกผู้เลิศทางฤทธิ์ ได้ไปยังเทวโลก เห็นเทพธิดาผู้หนึ่งมีผิวพรรณงดงาม เปล่งรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ ดุจดาวประกายพรึก จึงถามว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ นางได้ทำบุญอะไรไว้ จึงมีอานุภาพและรัศมีรุ่งเรืองเช่นนี้

เทพธิดานั้นดีใจ เมื่อพระเถระถามถึงผลกรรมของตน จึงเล่าบุญที่เคยทำไว้ว่า ครั้งเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก ในยามข้างแรมเดือนมืด นางได้จุดประทีปถวายในเวลาที่ควรจุดประทีป

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ที่กรุงสาวัตถี วันอุโบสถ อุบาสกเป็นจำนวนมากพากันรักษาอุโบสถก่อนอาหาร ถวายทานตามสมควรแก่ทรัพย์สมบัติ กินอาหารแต่เช้า นุ่งห่มผ้าสะอาด ถือของหอมและดอกไม้ แล้วไปยังวิหาร

หลังอาหารแล้ว อุบาสกเหล่านั้นเข้าไปนั่งใกล้ภิกษุผู้ควรสรรเสริญ ครั้นถึงเวลาเย็นก็ฟังธรรมอยู่ในวิหาร เมื่อดวงอาทิตย์ตก ความมืดก็เกิดขึ้นในที่นั้น

หญิงผู้หนึ่งเห็นว่า เวลานี้ควรทำแสงประทีป จึงกลับไปนำเครื่องประทีปมาจากเรือนของตน จุดประทีปขึ้น ตั้งไว้หน้าธรรมาสน์ แล้วนั่งฟังธรรมต่อไป

ด้วยปทีปทานนั้น นางมีใจดีใจ เกิดปีติและโสมนัส ไหว้แล้วกลับเรือน ภายหลังเมื่อนางทำกาลกิริยา ก็ไปบังเกิดในวิมานอันโชติช่วง ณ ภพดาวดึงส์

วิมานของนางมีแสงสว่างรุ่งเรือง มากไปด้วยสวนไม้ดอก มีบัวขาวอยู่มาก เพราะบุญนั้น นางจึงมีผิวพรรณงดงาม ผลอันน่าปรารถนาสำเร็จแก่เธอ โภคะทั้งหลายที่น่ารักเกิดขึ้น รัศมีของเธอรุ่งโรจน์ยิ่งกว่าเทวดาทั้งหลาย และอวัยวะทุกส่วนส่องสว่างไปทั่วทุกทิศ