อานิสงส์แห่งการแบ่งขนมถวายพระขีณาสพ

ครั้งพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวัน กรุงสาวัตถี มีหญิงสะใภ้ผู้หนึ่งอยู่ในเรือนของครอบครัวหนึ่งในกรุงสาวัตถี.

วันหนึ่ง พระเถระผู้ขีณาสพรูปหนึ่งเข้าไปบิณฑบาตถึงเรือนนั้น หญิงสะใภ้เห็นพระเถระแล้วเกิดปีติโสมนัส คิดว่า บุญเขตอันยอดเยี่ยมมาปรากฏแก่เราแล้ว.

ขณะนั้น นางมีขนมเป็นส่วนของตนอยู่ จึงแบ่งขนมส่วนนั้นด้วยความเอื้อเฟื้อ แล้วน้อมเข้าไปถวายพระเถระด้วยมือของตน.

พระเถระรับขนมนั้นแล้วอนุโมทนา จากนั้นจึงหลีกไป.

กาลต่อมา หญิงสะใภ้ผู้นั้นถึงแก่กรรม แล้วบังเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ มีทิพยสมบัติอันน่ารื่นรมย์.

ท่านพระมหาโมคคัลลานะเที่ยวไปในเทวโลก ได้เห็นเทพธิดานั้นมีวรรณะงาม สว่างไสวไปทั่วทุกทิศ จึงถามว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ นางได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไรจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองเช่นนี้.

เทพธิดานั้นตอบว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ นางเป็นสะใภ้อยู่ในเรือนพ่อผัว ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสดุจธุลี มีใจผ่องใสไม่มัวหมอง จึงเลื่อมใส และถวายขนมแก่ท่านด้วยมือของตน.

เพราะถวายขนมส่วนนั้นด้วยจิตเลื่อมใส ผลแห่งบุญจึงทำให้นางบันเทิงอยู่ในสวนนันทนวัน มีวรรณะงาม มีโภคะอันน่ารัก และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ.