ภัทเทกรัตตสูตร

อะตีตัง นานวาคะเมยยะ
นัปปะฏิกังเข อะนาคะตัง
ยะทะตีตัง ปะหีนันตัง
อัปปัตตัญจะ อะนาคะตัง

ปัจจุปปันนัญจะ โย ธัมมัง
ตัตถะ ตัตถะ วิปัสสะติ
อะสังหิรัง อะสังกุปปัง
ตัง วิทวา มะนุพรูหะเย

อัชเชวะ กิจจะมาตัปปัง
โก ชัญญา มะระณัง สุเว
นะ หิ โน สังคะรัง เตนะ
มะหาเสเนนะ มัจจุนา

เอวังวิหาริง อาตาปิง
อะโหรัตตะมะตันทิตัง
ตัง เว ภัทเทกะรัตโตติ
สันโต อาจิกขะเต มุนิ ฯ

การตามคิดถึงอดีต คือ การเพลิดเพลิน ยึดถือ หรือเศร้าโศกอยู่กับรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ และธรรมารมณ์ที่ล่วงไปแล้ว

การหวังอนาคต คือ การมุ่งหมาย เพลิดเพลิน หรือสร้างตัวตนไว้กับรูป เสียง กลิ่น รส โผฏฐัพพะ และธรรมารมณ์ที่ยังมาไม่ถึง

การเห็นธรรมปัจจุบัน คือ การรู้สิ่งที่กำลังปรากฏตามความเป็นจริง ไม่หวั่นไหวด้วยความยินดีหรือยินร้าย ไม่ถือมั่นว่าเป็นเรา ของเรา หรือตัวตนของเรา

สาระของพระสูตรนี้จึงไม่ใช่เพียงคำว่า “อยู่กับปัจจุบัน” แต่คือการเห็นสภาวธรรมปัจจุบันด้วยปัญญา จนไม่ถูกอดีต อนาคต และปัจจุบันครอบงำ