พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

ทีฆนขสูตร พระสูตรที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ทีฆนขปริพาชก
       (ม.ม. ๑๓/๒๖๙/๒๖๓; ในอรรถกถามักเรียกว่า เวทนาปริคคหสูตร)
       ที่ถ้ำสุกรขาตา เขาคิชฌกูฏ เมืองราชคฤห์ ในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ แห่งมาฆมาส หลังตรัสรู้ได้ ๙ เดือน ซึ่งพระสารีบุตรสดับแล้วได้บรรลุอรหัตตผล,
       ว่าด้วยการยึดถือทิฏฐิหรือทฤษฎีต่างๆ ซึ่งเป็นเหตุให้ทะเลาะวิวาทกัน ทรงสอนว่า เมื่อมองเห็นสภาวะของชีวิตร่างกายนี้ที่ไม่เที่ยง ไม่คงทน เป็นต้น ตลอดจนไม่เป็นตัวตนจริงแท้แล้ว ก็จะละความติดใคร่เยื่อใยและความเป็นทาสตามสนองร่างกายเสียได้
       อีกทั้งเมื่อรู้เข้าใจเวทนาทั้ง ๓ ว่าไม่เที่ยง เป็นสิ่งที่ปัจจัยปรุงแต่งขึ้นมา ปรากฏขึ้นเพราะเหตุปัจจัย จะต้องสิ้นสลายไปเป็นธรรมดา ก็จะจางคลายหายติดในเวทนาทั้งสามนั้น หลุดพ้นเป็นอิสระได้ และผู้ที่มีจิตหลุดพ้นแล้วอย่างนี้ ก็จะไม่เข้าข้างใคร ไม่วิวาทกับใคร อันใดเขาใช้พูดจากันในโลก ก็กล่าวไปตามนั้น โดยไม่ยึดติดถือมั่น; ดู ทีฆนขะ

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๑๙๕๔ - ๑๙๕๗.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=1954&Z=1957