|
|
| บทนำ พระวินัยปิฎก พระสุตตันตปิฎก พระอภิธรรมปิฎก ค้นพระไตรปิฎก ชาดก หนังสือธรรมะ | |
|
|
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต) พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)
 |
|
| ทุศีล ผู้มีศีลชั่ว, คำนี้เป็นเพียงสำนวนภาษาที่พูดให้แรง อรรถกถาทั้งหลายอธิบายว่า ศีลที่ชั่วย่อมไม่มี แต่ทุศีล หมายความว่า ไม่มีศีล หรือไร้ศีล นั่นเอง, ภิกษุทุศีล คือภิกษุที่ต้องอาบัติปาราชิก ขาดจากความเป็นภิกษุแล้ว แต่ไม่ละภิกขุปฏิญญา (การแสดงตัวหรือยืนยันว่าตนเป็นภิกษุ), ความเป็นผู้ทุศีลนั้นหนักยิ่งกว่าความเป็นอลัชชี, คฤหัสถ์ทุศีล คือผู้ที่ละเมิดศีล ๕ ทั้งหมด |
พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๑๙๙๙ - ๑๙๙๙.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=1999&Z=1999
![อ่านหน้า[ต่าง] แรก](go1.gif){kind=small} ![อ่านหน้า[ต่าง] ที่แล้ว](go2.gif){kind=small}  ![อ่านหน้า[ต่าง] ถัดไป](go3.gif){kind=small} ![อ่านหน้า[ต่าง] สุดท้าย](go4.gif){kind=small} |
|
บันทึก ๒, ๓๐ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ การแสดงผลนี้อ้างอิงข้อมูลจาก พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ พิมพ์ครั้งที่ ๑๐. พ.ศ. ๒๕๔๖ หากพบข้อผิดพลาด กรุณาแจ้งได้ที่ [email protected]