พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ธัมมานุปัสสนา การมีสติตามดูพร้อมด้วยปัญญารู้เห็นสภาวธรรม ไม่ว่ากุศล อกุศล หรืออัพยากฤต เท่าทันการที่สภาวะนั้นๆ เกิดขึ้น เสื่อมไป หมดหาย หรือเจริญไพบูลย์อย่างไรๆ ตระหนักต่อสภาวะที่มีอยู่ แค่รู้เท่าสติทัน ไม่ติดอิง ไม่ยึดเอา;
       (ตามแบบเรียนว่า: สติกำหนดพิจารณาธรรมที่เป็นกุศลหรืออกุศล ที่บังเกิดกับใจเป็นอารมณ์ว่า ธรรมนี้ก็สักว่าธรรม ไม่ใช่สัตว์ บุคคล ตัว ตน เรา เขา)
       ธัมมานุปัสสนา แยกเป็น ๕ บรรพ คือ นีวรณบรรพ ขันธบรรพ อายตนบรรพ โพชฌงคบรรพ และสัจจบรรพ;
       ข้อ ๔ ในสติปัฏฐาน ๔

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๒๑๙๙ - ๒๒๐๐.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=2199&Z=2200