พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ปาจิตตีย์ 1. “การละเมิดอันยังกุศลให้ตก”, ชื่ออาบัติจำพวกหนึ่งในจำพวกอาบัติเบา (ลหุกาบัติ) พ้นได้ด้วยการแสดง;
       เป็นชื่อสิกขาบท ได้แก่
           นิสสัคคิยปาจิตตีย์ ๓๐ และ
           สุทธิกปาจิตตีย์ ซึ่งเรียกกันสั้นๆ ว่า ปาจิตตีย์ อีก ๙๒
       ภิกษุล่วงละเมิดสิกขาบท ๑๒๒ ข้อเหล่านี้ย่อมต้องอาบัติปาจิตตีย์
       เช่น ภิกษุพูดปด ฆ่าสัตว์ดิรัจฉาน ว่ายน้ำเล่น เป็นต้น ต้องอาบัติปาจิตตีย์;
       ดู อาบัติ 2. ดู ไตรปิฎก

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๓๒๓๒ - ๓๒๓๒.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=3232&Z=3232