พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

ปาฏิหาริยปักษ์ “ปักษ์ที่พึงหวนกลับไปนำมารักษาซ้ำทุกปีๆ”,
       เป็นชื่อวิธีรักษาอุโบสถแบบหนึ่งสำหรับคฤหัสถ์ เรียกตามกำหนดระยะเวลาที่ตั้งไว้สำหรับรักษาประจำปี แต่ระยะเวลาที่กำหนดนั้น อรรถกถาทั้งหลายมีมติแตกต่างกันไปหลายแบบหลายอย่าง จนบางแห่งบอกว่า พึงเลือกตามมติที่พอใจ เพราะความสำคัญอยู่ที่การตั้งใจรักษาด้วยจิตปสาทะให้เต็มอิ่มสมบูรณ์
       (เช่น มติหนึ่งว่าคืออุโบสถที่รักษาประจำต่อเนื่องตลอดไตรมาสแห่งพรรษา
           ถ้าไม่สามารถ ก็รักษาตลอดเดือนหนึ่งระหว่างวันปวารณาทั้งสอง
               คือตั้งแต่แรม ๑ ค่ำ เดือน ๑๑ ถึงขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒
           ถ้าไม่สามารถ ก็รักษาครึ่งเดือนถัดจากวันปวารณาแรก
               คือตั้งแต่แรม ๑ ค่ำ เดือน ๑๑ เป็นต้นไป ตลอดกาฬปักษ์ คือตลอดข้างแรม,
       แต่มติหนึ่งว่ารักษา ๕ เดือน คือตั้งแต่ก่อนพรรษา ๑ เดือน ตลอดพรรษา ๓ เดือน กับหลังพรรษาอีก ๑ เดือน,
       อีกมติหนึ่งว่ารักษา ๓ เดือน คือเดือน ๘ เดือน ๑๒ และเดือน ๔,
       อีกมติหนึ่งว่าคือ ๔ วัน ก่อนและหลังวันอุโบสถปกติ ได้แก่วัน ๑๓ ๑ ๗ และ ๙ ค่ำ
       มติท้ายนี้กลายเป็นมีวันรับ-วันส่ง ซึ่งจะสับสนกับปฏิชาครอุโบสถ),
       ปาฏิหาริยปักษ์นี้บางทีก็เรียกว่า ปาฏิหาริยอุโบสถ ซึ่งเป็นอย่างหนึ่งในอุโบสถ ๓ ประเภท ของคฤหัสถ์; ดู อุโบสถ 2.๓.

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๓๒๔๓ - ๓๒๔๕.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=3243&Z=3245