พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

ปาติโมกข์ ชื่อคัมภีร์ที่ประมวลพุทธบัญญัติอันทรงตั้งขึ้นเป็นพุทธอาณา ได้แก่ อาทิพรหมจริยกาสิกขา มีพระพุทธานุญาตให้สวดในที่ประชุมสงฆ์ทุกกึ่งเดือน เรียกกันว่า พระสงฆ์ทำอุโบสถ,
       คัมภีร์ที่รวมวินัยของสงฆ์ สำหรับภิกษุ เรียก ภิกขุปาติโมกข์ มีสิกขาบท ๒๒๗ ข้อ และสำหรับภิกษุณี เรียก ภิกขุนีปาติโมกข์ มีสิกขาบท ๓๑๑ ข้อ;
       ปาติโมกข์ ๒ คือ
       ๑. อาณาปาติโมกข์ ปาติโมกข์ที่เป็นพระพุทธอาณา
           ได้แก่ ภิกขุปาติโมกข์ และภิกขุนีปาติโมกข์
       ๒. โอวาทปาติโมกข์ ปาติโมกข์ที่เป็นพระพุทธโอวาท
           ได้แก่ พุทธพจน์ ๓ คาถากึ่ง ดังที่ได้ตรัสในที่ประชุมพระอรหันต์ ๑,๒๕๐ องค์ ในวันมาฆปุณมี หลังตรัสรู้แล้ว ๙ เดือน,
       อรรถกถากล่าวว่า พระพุทธเจ้าทรงแสดงโอวาทปาติโมกข์ในที่ประชุมพระสงฆ์เป็นประจำตลอด ๒๐ พรรษาแรก ต่อจากนั้น จึงได้รับสั่งให้พระสงฆ์สวดอาณาปาติโมกข์กันเองสืบต่อมา;
       (เขียนปาฏิโมกข์ ก็มี); ดู โอวาทปาติโมกข์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๓๒๕๒ - ๓๒๕๔.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=3252&Z=3254