พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พระสงฆ์
       1. (ในฐานะองค์หนึ่งแห่งพระรัตนตรัย ต่อจากพระพุทธเจ้า และพระธรรม) หมู่สาวกของพระพุทธเจ้า
       คือ พระอริยสาวก ๔ คู่ แยกรายตัวเป็น ๘ บุคคล เริ่มแต่ท่านผู้ตั้งอยู่ในโสดาปัตติมรรค จนถึงพระอรหันต์, สาวกสงฆ์, อริยสงฆ์
       2. ชุมนุมภิกษุหมู่หนึ่งๆ ตั้งแต่ ๔ รูปขึ้นไป ซึ่งสามารถประกอบสังฆกรรมได้ตามพระวินัยบัญญัติ,
       หมู่ชนที่บรรพชาอุปสมบทแล้ว เล่าเรียน ศึกษาคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า และปฏิบัติชอบตามพระธรรมวินัย, ภิกษุสงฆ์, สมมติสงฆ์
       3. ในภาษาไทยที่พูดต่อๆ ตามๆ ติดปากกันมา เป็นคำพูดที่มีความหมายรวมๆ คลุมๆ พร่าๆ เรียกแม้แต่ภิกษุรูปเดียวว่าพระสงฆ์ ในกรณีนี้ พึงนึกถึงคำว่า “พระสงฆ์” นั้นในฐานเป็นสมุหนาม คือคำพูดรวมๆ คลุมๆ หมายถึงพระภิกษุทั่วไปหมด โดยไม่เจาะจง หรือพูดถึงภิกษุรูปใดรูปหนึ่งในฐานะเป็นตัวแทนของพระภิกษุทั้งหลายทั่วไปทั้งหมด;
       ดู สงฆ์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๓๕๓๐ - ๓๕๓๒.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=3530&Z=3532