พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

วัชชนียบุคคล “บุคคลที่พึงเว้น”
       คือ บุคคล ๒๑ ประเภท ซึ่งไม่ควรร่วมอยู่ในที่ประชุมสงฆ์ที่สวดปาติโมกข์ แต่พึงให้อยู่นอกหัตถบาส
       ท่านถือตามพุทธบัญญัติข้อว่า (วินย. ๔/๑๗๓/๒๖๖) “ไม่พึงสวดปาติโมกข์ในบริษัทที่มีคฤหัสถ์” จึงนับคฤหัสถ์นั้นเป็น ๑
       และตามพุทธบัญญัติข้อว่า (วินย. ๔/๒๐๑/๒๖๘) “ไม่พึงสวดปาติโมกข์ในบริษัทที่มีภิกษุณี ฯลฯ อุภโตพยัญชนกะ นั่งอยู่ด้วย”
       ซึ่งมีอีก ๒๐ บุคคล จึงรวมเป็น ๒๑
       (๒๐ บุคคลในข้อหลัง ได้แก่ ภิกษุณี สิกขมานา สามเณร สามเณรี ภิกษุผู้บอกลาสิกขา ภิกษุผู้ต้องอันติมวัตถุ ภิกษุผู้ถูกสงฆ์ยกเสียฐานไม่เห็นอาบัติ ภิกษุผู้ถูกสงฆ์ยกเสียฐานไม่กระทำคืนอาบัติ ภิกษุผู้ถูกสงฆ์ยกเสียฐานไม่สละคืนทิฏฐิอันชั่ว บัณเฑาะก์ คนลักเพศ ภิกษุเข้ารีตเดียรถีย์ สัตว์ดิรัจฉาน [รวมทั้งคนดุจดิรัจฉาน] คนฆ่ามารดา คนฆ่าบิดา คนฆ่าพระอรหันต์ คนประทุษร้ายภิกษุณี ภิกษุผู้ทำลายสงฆ์ คนผู้ทำร้ายพระศาสดาจนถึงห้อพระโลหิต และอุภโตพยัญชนก),
       แม้ในสังฆกรรมทั้งหลายอื่น ก็พึงเว้นวัชชนียบุคคล ๒๑ นี้

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๔๗๙๔ - ๔๗๙๕.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=4794&Z=4795