พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

ขมา ความอดโทษ, การยกโทษให้
- คำขอขมา (แบบเก่า ไม่ระบุฐานะผู้รับ)
       ผู้ขอ: สพฺพํ อปราธํ, ขมถ เม ภนฺเต.
                  อุกาส ทฺวารตฺตเยน กตํ,
                  สพฺพํ อปราธํ, ขมถ เม ภนฺเต.
       ผู้รับ: อหํ ขมามิ, ตยาปิ เม ขมิตพฺพํ.
       ผู้ขอ: อุกาส ขมามิ ภนฺเต.
- คำขอขมา (แบบระบุฐานะของผู้รับ)
       ผู้ขอ: มหาเถเร ปมาเทน ทฺวารตฺตเยน กตํ.
                  สพฺพํ อปราธํ, ขมตุ โน ภนฺเต.
       ผู้รับ: อหํ ขมามิ, ตยาปิ เม ขมิตพฺพํ..
       ผู้ขอ: ขมาม ภนฺเต.
คำว่า “ตยาปิ” นั้นสำหรับรับแก่ผู้ขอรูปเดียว ถ้าผู้ขอหลายรูปตั้งแต่สองขึ้นไป เปลี่ยนเป็น “ตุมฺเหหิปิ”
คำว่า “มหาเถเร” เปลี่ยนเป็น “เถเร” หรือ “อาจริเย” เป็นต้น ตามฐานะของผู้รับ

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๔๙๘ - ๕๑๑.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=498&Z=511