พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต)
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต)

กรรมพันธุ์ 1. (กมฺมพนฺธุ) “มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์” คือการที่สัตว์ทั้งหลายเป็นไปตามกรรมที่ตนกระทำ
       ดังพุทธพจน์ที่ว่า “สัตว์ทั้งปวง มีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทของกรรม มีกรรมเป็นกำเนิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย ทำกรรมใด อันดีงาม หรือทรามชั่ว จักเป็นทายาทของกรรมนั้น” (เช่น อง.ปญฺจก. ๒๒/๕๗/๘๕) (ภาวะที่เป็นไปตามกรรมนิยาม)
       2. (ในภาษาไทย) สภาพที่สืบมาตามสายพันธุ์จากบรรพบุรุษ เช่น ลักษณะ นิสัย ภาวะเด่นหรือด้อยบางด้าน ตลอดจนความวิกลวิการและโรคบางอย่าง,
           ปัจจุบันมักเรียกว่าพันธุกรรม (ในหลักธรรมว่าภาวะที่เป็นไปตามพีชนิยาม)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๖๓ - ๖๔.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=63&Z=64