พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์

อุเบกขา
       1. (ในสังขารขันธ์) ความมีใจเป็นกลาง ไม่เอนเอียงด้วยชอบหรือชัง ปลอดความรู้สึกขุ่นไหว สงบว่าง เอื้อให้มีสติพร้อมทัน และปัญญาตั้งแต่สัมปชัญญะมองเห็นทั่วชัดเต็มตรง,
           ความวางใจเฉยได้ ไม่ยินดียินร้าย เมื่อใช้ปัญญาพิจารณาเห็นผลอันเกิดขึ้นโดยสมควรแก่เหตุ และรู้ว่าพึงปฏิบัติต่อไปตามธรรม หรือตามควรแก่เหตุนั้นๆ,
           ความรู้จักวางใจเฉยดูอยู่ เมื่อเห็นเขารับผิดชอบตนเองได้ หรือในเมื่อเขาควรต้องได้รับผลอันสมควรแก่ความรับผิดชอบของเขาเอง,
           ความวางทีเฉยคอยดูตามดูในเมื่อคนนั้นๆ สิ่งนั้นๆ ดำรงอยู่หรือดำเนินไปตามควรของเขา ของมัน ไม่เข้าข้าง ไม่ตกเป็นฝักฝ่าย ไม่สอดแส่ ไม่จู้จี้สาระแน ไม่ก้าวก่ายแทรกแซง โดยมีใจสงบนิ่งและพร้อมที่จะปฏิบัติตัดสินไปตามธรรมเมื่อถึงวาระถึงโอกาส
           (ข้อ ๔ ในพรหมวิหาร ๔, ข้อ ๗ ในโพชฌงค์ ๗, ข้อ ๑๐ ในบารมี ๑๐, ข้อ ๙ ในวิปัสสนูปกิเลส ๑๐)
       2. (ในเวทนาขันธ์) ความรู้สึกเฉยๆ ไม่สุขไม่ทุกข์ เรียกเต็มว่า อุเบกขาเวทนา (=อทุกขมสุข);
           (ข้อ ๓ ในเวทนา ๓)

พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ บรรทัดที่ ๗๐๙๔ - ๗๐๙๕.
https://84000.org/tipitaka/dic/v_line.php?A=7094&Z=7095