พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๐. ทสกนิบาต]
                                        ๕. กัปปเถรคาถา
๕. กัปปเถรคาถา
ภาษิตของพระกัปปเถระ
        (พระศาสดาตรัสอสุภกถาสอนพระเจ้ากัปปะนั้นด้วยพระคาถาเหล่านี้ว่า)
        [๕๖๗] ร่างกายนี้เต็มไปด้วยของโสโครกและมลทินต่างๆ
                  มีหลุมคูถใหญ่เป็นที่เกิด เป็นดุจบ่อน้ำครำที่มีมานาน
                  เป็นดุจฝีใหญ่ เป็นดุจแผลใหญ่
        [๕๖๘] เป็นกายเต็มไปด้วยหนองและเลือด เต็มไปด้วยหลุมคูถ
                  มีน้ำไหลออกเป็นนิตย์ หลั่งของเน่าเสียออกอยู่ประจำ
        [๕๖๙] มีเส้นเอ็นใหญ่ ๖๐ เส้นรัดรึงไว้
                  มีเครื่องฉาบทาคือเนื้อฉาบทาไว้ มีเสื้อคือหนังหุ้มห่อไว้
                  เป็นกายเปื่อยเน่า ไม่มีประโยชน์
        [๕๗๐] เชื่อมต่อไว้ด้วยโครงกระดูก
                  เกี่ยวร้อยไว้ด้วยด้ายคือเส้นเอ็น
                  ผลัดเปลี่ยนอิริยาบถได้ เพราะมีมหาภูตรูป ๔
                  ชีวิตินทรีย์ ลมอัสสาสะ ปัสสาสะ๑-
                  และวิญญาณเป็นต้นเกี่ยวเนื่องกัน
        [๕๗๑] นรชนผู้มีจิตเป็นไปตามความปรารถนา
                  ดำเนินไปสู่ความตายอย่างแน่นอน
                  อยู่ใกล้มัจจุราช ละทิ้งร่างกายไว้ในโลกนี้เอง
        [๕๗๒] ร่างกายที่ถูกอวิชชาหุ้มห่อไว้
                  ถูกกิเลสเครื่องร้อยรัด ๔ อย่างร้อยรัดไว้
                  เป็นกายจมลงในห้วงน้ำคือกิเลส
                  ถูกข่ายคืออนุสัยกิเลสปกคลุมไว้
@เชิงอรรถ :
@๑ ลมหายใจออกหายใจเข้า
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๓๘}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๐. ทสกนิบาต]
                                        ๖. วังคันตปุตตอุปเสนคาถา
        [๕๗๓] ประกอบด้วยนิวรณ์ ๕ เพียบพร้อมด้วยวิตก
                  ถูกรากเหง้าแห่งภพคือตัณหารัดรึง
                  ถูกเครื่องปิดบังคือโมหะปิดบังไว้
        [๕๗๔] ร่างกายนี้ถูกเครื่องหมุนคือกรรมให้หมุนไป จึงหมุนไปอย่างนี้
                  สมบัติ(ที่มีอยู่ในร่างกายนี้)มีวิบัติเป็นที่สุด
                  ย่อมมีความพลัดพรากกันเป็นธรรมดา
        [๕๗๕] เหล่าปุถุชนผู้โง่เขลาซึ่งยึดถือร่างกายนี้ว่าเป็นของเรา
                  ย่อมทำสังสารวัฏที่น่ากลัวให้เจริญ ทั้งยึดภพใหม่ไว้
        [๕๗๖] เหล่ากุลบุตรผู้เป็นบัณฑิตซึ่งละร่างกายที่น่ารังเกียจนี้
                  คลายอวิชชา และภวตัณหาซึ่งเป็นรากเหง้าแห่งภพได้แล้ว
                  จักปรินิพพานอย่างไม่มีอาสวะ
                  เหมือนคนที่ต้องการความสุขอยากมีชีวิตอยู่
                  เห็นอสรพิษตัวเปื้อนคูถแล้วก็หลีกหนีไปฉะนั้น
        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๒๖ หน้าที่ ๔๓๘-๔๓๙.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=26&A=12184&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=26&siri=374&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=26&A=7015&Z=7038&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=26&i=374
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=26&item=374&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=26&item=374&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๖
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu26