พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๗. ติงสนิบาต]
                                        ๑. ปุสสเถรคาถา
        [๙๖๔] ในกาลภายหน้า ภิกษุทั้งหลายจะไม่บูชายกย่องเหล่าภิกษุผู้ไม่
                  มีลาภ ทั้งจะไม่คบค้าสมาคมกับเหล่าภิกษุผู้รักษาศีลดี
                  ซึ่งเป็นนักปราชญ์
        [๙๖๕] จะห่มจีวรสีแดงที่คนป่าชอบย้อมใช้
                  พากันติเตียนผ้ากาสาวะซึ่งเป็นธงชัยของตน
                  บางพวกก็จะห่มจีวรสีขาว ซึ่งเป็นธงชัยของพวกเดียรถีย์
        [๙๖๖] ในกาลภายหน้า ภิกษุเหล่านั้นจะไม่มีความเคารพในผ้ากาสาวะ
                  ทั้งจะไม่พิจารณาใช้ผ้ากาสาวะ
        [๙๖๗] การไม่คิดพิจารณาให้ดี
                  ได้เป็นความเลวร้ายอย่างใหญ่หลวงของพญาช้าง
                  ที่ถูกลูกศรเสียบแทง
                  ถูกทุกขเวทนาครอบงำทุรนทุรายอยู่
        [๙๖๘] เพราะครั้งนั้น พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพญาช้างฉัททันต์
                  ได้เห็นผ้ากาสาวะ ซึ่งโสณุตตรพรานคลุมร่างไว้
                  ที่ย้อมดีแล้วเป็นธงชัยของพระอรหันต์
                  ได้กล่าวภาษิตที่ประกอบด้วยประโยชน์ในขณะนั้นแหละว่า
        [๙๖๙] ผู้ใดยังมีกิเลสดุจน้ำฝาด
                  ปราศจากทมะ๑- และสัจจะ
                  จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะ
                  ผู้นั้นไม่ควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะเลย
        [๙๗๐] ส่วนผู้ใดพึงคลายกิเลสดุจน้ำฝาด
                  ตั้งมั่นดีแล้วในศีล ประกอบด้วยทมะและสัจจะ
                  ผู้นั้นแหละควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะได้
@เชิงอรรถ :
@๑ ความฝึกอินทรีย์ (ขุ.เถร.อ. ๒/๙๖๙/๔๐๔)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๙๘}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๗. ติงสนิบาต]
                                        ๑. ปุสสเถรคาถา
        [๙๗๑] ผู้ใดมีศีลวิบัติ มีปัญญาทราม ไม่สำรวมอินทรีย์
                  ชอบทำตามความพอใจ มีจิตฟุ้งซ่าน ทั้งไม่บริสุทธิ์
                  ผู้นั้นไม่ควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะเลย
        [๙๗๒] ส่วนผู้ใดสมบูรณ์ด้วยศีล ปราศจากราคะ
                  มีจิตตั้งมั่นดี มีความดำริในใจใสสะอาด
                  ผู้นั้นแหละ ควรที่จะนุ่งห่มผ้ากาสาวะได้
        [๙๗๓] ผู้ที่ไม่มีศีล ฟุ้งซ่าน มีมานะจัด เป็นคนพาล
                  ควรที่จะนุ่งห่มผ้าขาวเท่านั้น
                  ผ้ากาสาวะจะช่วยอะไรได้
        [๙๗๔] ในกาลภายหน้า ทั้งพวกภิกษุและภิกษุณี
                  ผู้มีใจชั่ว ไม่เอื้อเฟื้อ
                  จะข่มขี่ฝ่ายที่คงที่มีจิตเมตตา
        [๙๗๕] พวกที่เป็นคนโง่เขลา มีปัญญาทราม
                  ไม่สำรวมอินทรีย์ ชอบทำตามความพอใจ
                  ถึงพระเถระทั้งหลาย จะสอนให้ครองจีวร ก็จักไม่เชื่อฟัง
        [๙๗๖] พวกเธอซึ่งเป็นคนโง่เขลา
                  พระอุปัชฌาย์อาจารย์สอนอย่างนั้น
                  ก็จะไม่เคารพกันและกัน
                  ไม่เอื้อเฟื้อพระอุปัชฌาย์อาจารย์
                  เหมือนม้าพยศไม่ยอมให้สารถีฝึก
        [๙๗๗] ครั้นกาลภายหลัง(ตติยสังคายนา)ผ่านไปแล้ว
                  พวกภิกษุและภิกษุณีในกาลภายหน้า จักปฏิบัติกันอย่างนี้
        (ครั้นพระปุสสเถระแสดงภัยอย่างใหญ่หลวงที่ยังมาไม่ถึงนั้นจะมาถึงในกาล
ภายหน้าอย่างนั้น เมื่อจะให้โอวาทแก่ภิกษุทั้งหลายที่ประชุมกัน ณ ที่นั้นอีก จึง
ได้กล่าว ๓ ภาษิตเหล่านี้ว่า)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๙๙}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑๗. ติงสนิบาต]
                                        ๒. สารีปุตตเถรคาถา
        [๙๗๘] ภัยอย่างใหญ่หลวงซึ่งยังมาไม่ถึงนี้ จะมาถึงข้างหน้า
                  ขอท่านทั้งหลายจงเป็นผู้ว่าง่าย พูดจาอ่อนหวาน
                  มีความเคารพกันและกัน
        [๙๗๙] มีจิตเมตตากรุณา สำรวมในศีล
                  ปรารภความเพียร มีใจเด็ดเดี่ยว
                  บากบั่นมั่นคงเป็นประจำเถิด
        [๙๘๐] ขอชนทั้งหลายจงเห็นความประมาทโดยเป็นสิ่งที่น่ากลัว
                  และเห็นความไม่ประมาทโดยเป็นสิ่งที่เกษม
                  แล้วบำเพ็ญอัฏฐังคิกมรรคที่จะบรรลุอมตบท๑- ได้
๒. สารีปุตตเถรคาถา
ภาษิตของพระสารีบุตรเถระ
        (พระสารีบุตรเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัตแก่ภิกษุทั้งหลาย จึงได้กล่าว
ภาษิตเหล่านี้ว่า)
        [๙๘๑] ผู้ใดมีสติประพฤติเหมือนผู้สำรวมกาย เหมือนสัตบุรุษ
                  ไม่ประมาท เหมือนผู้สำรวมความคิด
                  ยินดีในการเจริญกรรมฐานไว้ภายใน
                  มีจิตตั้งมั่นดีอยู่ผู้เดียว สันโดษ
                  นักปราชญ์ทั้งหลาย เรียกผู้นั้นว่าเป็นภิกษุ
        [๙๘๒] ภิกษุ เมื่อฉันอาหารสดก็ตาม แห้งก็ตาม
                  ไม่พึงฉันให้อิ่มเกินไป ไม่พึงฉันให้น้อยเกินไป
                  พึงฉันแต่พอประมาณ พึงมีสติอยู่
        [๙๘๓] พึงเลิกฉันก่อนอิ่ม ๔-๕ คำ แล้วดื่มน้ำ
                  เท่านี้ก็เพียงพอเพื่ออยู่ผาสุก
                  ของภิกษุผู้มีใจเด็ดเดี่ยวมุ่งนิพพาน
@เชิงอรรถ :
@๑ นิพพาน (ขุ.เถร.อ. ๒/๙๘๐/๔๐๗)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๕๐๐}

        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๒๖ หน้าที่ ๔๙๘-๕๐๐.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=26&A=13851&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=26&siri=395&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=26&A=7980&Z=8048&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=26&i=395
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=26&item=395&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=26&item=395&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๖
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu26