๘. เมตตสูตร๑-
ว่าด้วยการแผ่เมตตา
        (พระผู้มีพระภาคตรัสแก่ภิกษุทั้งหลายผู้อยู่ป่าดังนี้)
        [๑๔๓] ผู้ฉลาดในประโยชน์ มุ่งหวังบรรลุสันตบท
                  ควรบำเพ็ญกรณียกิจ ควรเป็นผู้อาจหาญ ซื่อตรง
                  เคร่งครัด ว่าง่าย อ่อนโยน และไม่เย่อหยิ่ง
        [๑๔๔] ควรเป็นผู้สันโดษ เลี้ยงง่าย มีกิจน้อย
                  มีความประพฤติเบา มีอินทรีย์สงบ มีปัญญารักษาตน
                  ไม่คะนอง ไม่ยึดติดในตระกูลทั้งหลาย
        [๑๔๕] อนึ่ง ไม่ควรประพฤติความเสียหายใดๆ
                  ที่จะเป็นเหตุให้วิญญูชนเหล่าอื่นตำหนิเอาได้
                  (ควรแผ่เมตตาไปในสรรพสัตว์อย่างนี้ว่า)
                  ขอสัตว์ทั้งปวงจงมีความสุข
                  มีความเกษม มีตนเป็นสุขเถิด
        [๑๔๖] คือเหล่าสัตว์ที่ยังเป็นผู้หวาดสะดุ้งหรือเป็นผู้มั่นคง
                  ขอสัตว์เหล่านั้นทั้งหมดจงมีตนเป็นสุขเถิด
@เชิงอรรถ :
@๑ ข้อ ๑๔๓-๑๕๒ ดู ขุททกปาฐะ (เมตตสูตร ข้อ ๑-๑๐ หน้า ๒๐-๒๒ ในเล่มนี้)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๕ หน้า : ๕๓๓}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต [๑. อุรควรรค]
                                        ๘. เมตตสูตร
                  เหล่าสัตว์ที่มีขนาดกายยาว ขนาดกายใหญ่ ขนาดกายปานกลาง
                  ขนาดกายเตี้ย ขนาดกายผอม หรือขนาดกายอ้วน
                  ขอสัตว์เหล่านั้นทั้งหมดจงมีตนเป็นสุขเถิด
        [๑๔๗] เหล่าสัตว์ที่เคยเห็นก็ดี เหล่าสัตว์ที่ไม่เคยเห็นก็ดี
                  เหล่าสัตว์ที่อยู่ใกล้และอยู่ไกลก็ดี ภูตหรือสัมภเวสีก็ดี
                  ขอสัตว์เหล่านั้นทั้งหมดจงมีตนเป็นสุขเถิด
        [๑๔๘] ไม่ควรข่มเหง ไม่ควรดูหมิ่นกันและกันในทุกโอกาส
                  ไม่ควรปรารถนาทุกข์แก่กันและกัน
                  เพราะความโกรธและเพราะความแค้น
        [๑๔๙] ควรแผ่เมตตาจิตอย่างไม่มีประมาณไปยังสรรพสัตว์
                  ดุจมารดาเฝ้าถนอมบุตรคนเดียวด้วยชีวิต ฉะนั้น
        [๑๕๐] อนึ่ง ควรแผ่เมตตาจิตชนิดไม่มีประมาณ
                  กว้างขวาง ไม่มีเวร ไม่มีศัตรูไปยังสัตว์โลกทั่วทั้งหมด
                  ทั้งชั้นบน ชั้นล่าง และชั้นกลาง
        [๑๕๑] ผู้แผ่เมตตาจะยืน เดิน นั่ง หรือนอน
                  ควรตั้งสตินี้ไว้ตลอดเวลาที่ยังไม่ง่วง
                  นักปราชญ์เรียกการอยู่ด้วยเมตตานี้ว่า พรหมวิหาร
        [๑๕๒] อนึ่ง ผู้แผ่เมตตาที่ไม่ยึดถือทิฏฐิ
                  มีศีล ถึงพร้อมด้วยทัสสนะ
                  กำจัดความยินดีในกามคุณได้แล้ว
                  ก็จะไม่เกิดในครรภ์อีกต่อไป
เมตตสูตรที่ ๘ จบ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๕ หน้า : ๕๓๔}

        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๒๕ หน้าที่ ๕๓๓-๕๓๔.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=25&A=14140&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=25&siri=235&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=25&A=7380&Z=7409&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=25&i=308
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=25&item=308&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=25&item=308&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๕
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu25