พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ ๑. รตนจังกมนกัณฑ์
        [๗๒]            ก็สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคชินเจ้า
                 ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน
                 เสด็จจงกรมด้วยพระฤทธิ์ แสดงให้มนุษย์พร้อมทั้งเทวโลกเห็น
        [๗๓]            พระศาสดาผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก
                 เสด็จจงกรมอยู่ ในที่จงกรมนั่นเอง
                 ตรัสธรรมีกถา ไม่เสด็จกลับในระหว่าง
                 เหมือนเสด็จจงกรมอยู่ในที่จงกรมเพียง ๔ ศอก
        [๗๔]            พระสารีบุตรผู้มีปัญญามาก
                 เป็นผู้ฉลาดในสมาธิและฌาน
                 ถึงความบริบูรณ์ด้วยปัญญา
                 ได้ทูลถามพระศาสดาผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลกว่า
        [๗๕]            ข้าแต่พระมหาวีระ เป็นผู้สูงสุดแห่งนรชน
                 อภินิหารของพระองค์เป็นเช่นไร
                 ข้าแต่พระวีรเจ้า พระองค์ทรงปรารถนา
                 พระโพธิญาณอันสูงสุดในกาลไร
        [๗๖]            ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ
                 สัจจะ และอธิษฐานเป็นเช่นไร เมตตาและอุเบกขาเป็นเช่นไร
        [๗๗]            ข้าแต่พระมหาวีระ ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก
                 บารมี ๑๐ เป็นอย่างไร อุปบารมี ๑๐ เต็มได้อย่างไร
                 และปรมัตถบารมี ๑๐ เต็มได้อย่างไร
                          เพราะทรงอธิษฐานกรรมอะไร เป็นอธิบดีได้อย่างไร
                 มีบารมีได้อย่างไร นักปราชญ์เป็นเช่นไร ในโลก
                          เมตตา กรุณา มุทิตา และอุเบกขาเป็นเช่นไร
                 พระองค์ทรงบำเพ็ญพุทธการกธรรม
                 (ธรรมที่กระทำความเป็นพระพุทธเจ้า)
                 ให้บริบูรณ์สิ้นเชิงได้อย่างไร’
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๓ หน้า : ๕๖๖}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย พุทธวงศ์ ๒. สุเมธกถา
        [๗๘]            พระศาสดา ผู้มีพระสุรเสียงไพเราะดังเสียงนกการเวก
                 อันพระสารีบุตรนั้นทูลถามแล้ว ทรงพยากรณ์ให้เย็นใจ
                 และทรงทำมนุษยโลกพร้อมทั้งเทวโลกให้ร่าเริง
        [๗๙]            พระศาสดาทรงประกาศประโยชน์เกื้อกูลแก่สัตว์โลก
                 ที่พระพุทธชินเจ้าในอดีตทรงแสดงไว้ ทรงชมเชย
                 ที่นำสืบๆ กันมาของพระพุทธเจ้า
                 ด้วยพระพุทธญาณที่ไปตามปุพเพนิวาสานุสสติญาณ
                 ในโลกพร้อมทั้งเทวโลกว่า
        [๘๐]            ท่านทั้งหลายจงทำจิตให้เกิดปีติปราโมทย์
                 ให้บรรเทาลูกศรคือความเศร้าโศก ให้ได้สมบัติทั้งปวงแล้วจงฟังเรา
        [๘๑]            ท่านทั้งหลายจงดำเนินไปตามมรรคที่ย่ำยีความเมา
                 บรรเทาความเศร้าโศก เปลื้องตนจากสงสาร
                 เป็นที่สิ้นทุกข์ทั้งปวง โดยความเคารพเถิด
รตนจังกมนกัณฑ์ จบ
        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๓๓ หน้าที่ ๕๖๖-๕๖๗.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=33&A=15928&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=33&siri=192&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=33&A=6654&Z=6873&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=33&i=181
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=33&item=181&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=33&item=181&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๓๓
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu33