พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส [ปารายนวรรค]
                                        ๒. มาณวปัญหา ๕. โธตกมาณวปัญหา
        [๘๗] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ)
                ถ้าเช่นนั้น เธอผู้มีปัญญารักษาตน
                มีสติ จงทำความเพียรในที่นี้แล
                บุคคลได้ฟังเสียงจากที่นี้แล้ว
                พึงศึกษาธรรมเป็นเหตุดับกิเลสเพื่อตน (๒)
        [๘๘] (ท่านโธตกะทูลถามว่า)
                ข้าพระองค์ย่อมเห็นพระองค์ผู้ไม่มีเครื่องกังวล
                เป็นพราหมณ์ เสด็จจาริกอยู่ในเทวโลกและมนุษยโลก
                ข้าแต่พระองค์ผู้มีสมันตจักขุ
                ข้าพระองค์ขอนมัสการพระองค์นั้น
                ข้าแต่พระองค์ผู้สักกะ ขอพระองค์โปรดปลดเปลื้อง
                ข้าพระองค์จากความสงสัยทั้งหลายเถิด (๓)
        [๘๙] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า)
                โธตกะ เราไม่สามารถปลดเปลื้องใครๆ
                ผู้มีความสงสัยในโลกได้
                แต่เธอเมื่อรู้ทั่วถึงธรรมอันประเสริฐ
                ก็จะพึงข้ามโอฆะนี้ได้เองด้วยประการฉะนี้ (๔)
        [๙๐] (ท่านโธตกะทูลถามว่า)
                ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ
                ขอพระองค์ทรงพระกรุณาตรัสสอนวิเวกธรรม
                ที่ข้าพระองค์จะพึงรู้แจ้งได้
                และโดยวิธีที่ข้าพระองค์ไม่ขัดข้องเหมือนอากาศ
                ข้าพระองค์จะพึงสงบอยู่ในที่นี้แล
                เป็นผู้ไม่ยึดอาศัย เที่ยวไปอยู่ (๕)
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๐ หน้า : ๑๙}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส [ปารายนวรรค]
                                        ๒. มาณวปัญหา ๖. อุปสีวมาณวปัญหา
        [๙๑] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ)
                บุคคลผู้รู้ชัดความสงบใดแล้ว มีสติ
                เที่ยวไปอยู่ พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่าวิสัตติกาในโลกได้
                เราจักกล่าวความสงบนั้น ที่รู้ประจักษ์ด้วยตนเอง
                ในธรรมที่เราเห็นแล้ว แก่เธอ (๖)
        [๙๒] (ท่านโธตกะทูลถามว่า)
                ข้าแต่พระองค์ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่
                ข้าพระองค์ชอบใจความสงบอันสูงสุดนั้น
                ที่บุคคลรู้ชัดแล้ว มีสติเที่ยวไปอยู่
                พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่าวิสัตติกาในโลกได้ (๗)
        [๙๓] (พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ)
                เธอรู้ชัดธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง
                ซึ่งเป็นธรรมชั้นสูง ชั้นต่ำและชั้นกลาง
                เธอรู้ชัดธรรมนั้นว่าเป็นเครื่องข้องในโลกแล้ว
                อย่าได้ก่อตัณหาเพื่อภพน้อยและภพใหญ่เลย (๘)
โธตกมาณวปัญหาที่ ๕ จบ
        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๓๐ หน้าที่ ๑๙-๒๐.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=30&A=509&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=30&siri=6&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=30&A=170&Z=169&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=30&i=0
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=30&item=57&items=0
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=30&item=57&items=0
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๓๐
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu30