๗. มิคลุททกเปตวัตถุ
เรื่องเปรตพรานเนื้อ
        (พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)
        [๔๗๘] ท่านยังหนุ่ม มีเทพบุตรและเทพธิดาห้อมล้อม
                  งามด้วยกามคุณทั้งหลาย ซึ่งทำให้เกิดความกำหนัดยินดี
                  ได้เสวยเหตุแห่งทุกข์ในกลางวัน
                  ชาติก่อน ท่านได้ทำกรรมอะไรไว้
        (เปรตนั้นตอบว่า)
        [๔๗๙] เมื่อชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นพรานเนื้อ
                  มีฝ่ามือเปื้อนเลือด เป็นคนหยาบช้าทารุณ
                  อยู่ที่เขาคิริพพชะ เป็นที่น่ารื่นรมย์
                  ใกล้กรุงราชคฤห์ซึ่งน่ารื่นรมย์
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๒๔๓}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ [๓. จูฬวรรค]
                                        ๗. มิคลุททกเปตวัตถุ
        [๔๘๐] ข้าพเจ้ามีใจประทุษร้ายในสัตว์มีชีวิตจำนวนมาก
                  หยาบช้าทารุณอย่างยิ่ง
                  ชอบเบียดเบียนสัตว์อื่น
                  ไม่สำรวม เที่ยวไปเป็นนิตย์
        [๔๘๑] ข้าพเจ้านั้นมีสหายใจดี
                  มีศรัทธา เป็นอุบาสกคนหนึ่ง
                  เพราะเขาเป็นผู้เอ็นดูข้าพเจ้า
                  จึงห้ามอยู่บ่อยๆ ว่า
        [๔๘๒] พ่อเอ๋ย อย่าได้ทำชั่วเลย
                  อย่าได้ดำเนินทางผิดเลย
                  ถ้าสหายปรารถนาความสุขเมื่อตายไป
                  จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ซึ่งเป็นการไม่สำรวมเสียเถิด
        [๔๘๓] ข้าพจ้าฟังคำของเขาผู้หวังดี
                  มีความเอ็นดูด้วยประโยชน์เกื้อกูล
                  แต่ไม่ได้ทำตามคำสั่งสอนของเขาทั้งสิ้น
                  เพราะเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีในบาปมาช้านาน
        [๔๘๔] เขามีปัญญากว้างขวางดุจแผ่นดิน
                  แนะนำข้าพเจ้าให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยอนุเคราะห์อีกว่า
                  ถ้าท่านจะฆ่าสัตว์ในกลางวัน
                  ในเวลากลางคืนก็จงงดเว้นเสีย
        [๔๘๕] ข้าพเจ้านั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน
                  กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้น
                  เพราะฉะนั้น กลางคืนข้าพเจ้าจึงได้รับการบำรุงบำเรอ
                  กลางวันประสบทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๒๔๔}

                                        พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ [๓. จูฬวรรค]
                                        ๘. ทุติยมิคลุททกเปตวัตถุ
        [๔๘๖] กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น
                  กลางวันฝูงสุนัขดุร้ายพากันวิ่งเข้ามากัดกินข้าพเจ้ารอบด้าน
        [๔๘๗] ชนเหล่าใดมีความเพียรเนืองๆ
                  เอาธุระในพระศาสนาของพระสุคตอย่างมั่นคง
                  ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ชนเหล่านั้นแหละจะได้บรรลุอมตบท
                  ซึ่งปัจจัยอะไรๆ ปรุงแต่งไม่ได้อย่างแน่นอน
มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๗ จบ
        เนื้อความพระไตรปิฎกฉบับมหาจุฬาฯ เล่มที่ ๒๖ หน้าที่ ๒๔๓-๒๔๕.
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_read.php?B=26&A=6870&w=&fontsz=0
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/m_siri.php?B=26&siri=117&fontsz=0
        ฟังเนื้อความพระไตรปิฎก : [คลิกเพื่อฟัง]
        อ่านเทียบพระไตรปิฎกฉบับหลวง :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/v.php?B=26&A=4224&Z=4250&pagebreak=0
        ศึกษาอรรถกถานี้ได้ที่ :-
http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=26&i=117
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรไทย :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/pali_item_s.php?book=26&item=117&items=1
        ศึกษาพระไตรปิฏกฉบับภาษาบาลี อักษรโรมัน :-
http://84000.org/tipitaka/pitaka_item/roman_item_s.php?book=26&item=117&items=1
        สารบัญพระไตรปิฎกเล่มที่ ๒๖
http://84000.org/tipitaka/read/?index_mcu26