อานิสงส์แห่งการจัดที่พักถวายพระอรหันต์

ครั้งหนึ่ง เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันวิหาร กรุงราชคฤห์ มีอุบาสกคนหนึ่งเป็นผู้มีจิตเลื่อมใสในพระรัตนตรัย อยู่ครองเรือนกับภรรยา

วันหนึ่ง มีพระเถระรูปหนึ่งเดินทางมาถึง อุบาสกนั้นเห็นแล้วเกิดความเลื่อมใส จึงชวนภรรยาจัดแจงที่พักสำหรับพระเถระ ให้ท่านได้อาศัยพักในที่สมควรแก่สมณะ

ทั้งสองมิได้ทำเพียงเพราะเห็นเป็นหน้าที่ แต่ทำด้วยจิตนอบน้อม ตั้งใจอุปัฏฐากพระเถระให้ท่านอยู่สบายในยามเดินทาง จัดที่พักให้เหมาะแก่การพักผ่อนและการบำเพ็ญสมณธรรม

ครั้นรุ่งขึ้น อุบาสกกับภรรยาจัดภัตตาหารถวายพระเถระ ให้ท่านฉันด้วยความเคารพ เมื่อพระเถระฉันเสร็จแล้ว ทั้งสองยังถวายก้อนน้ำอ้อยงบสำหรับใส่น้ำดื่มอีกด้วย

จากนั้น อุบาสกกับภรรยาเดินตามไปส่งพระเถระด้วยความเคารพ จนถึงที่สมควรแล้วจึงกลับเรือนของตน การถวายที่พัก ภัตตาหาร และเครื่องสำหรับน้ำดื่มนั้น จึงเป็นบุญที่ทำด้วยศรัทธาและความเอื้อเฟื้อต่อพระผู้ปฏิบัติดี

ต่อมา เมื่อทั้งสองสิ้นชีวิตจากมนุษยโลกแล้ว ได้ไปเกิดในภพดาวดึงส์ มีวิมานทองประมาณ 12 โยชน์ เป็นผลแห่งบุญที่ตนทำไว้

ท่านพระมหาโมคคัลลานะไปยังเทวโลก ได้เห็นเทพบุตรผู้หนึ่งอยู่ในวิมานอันรุ่งเรือง เปรียบเหมือนดวงจันทร์ในท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆ จึงถามว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้ จึงมีวรรณะงาม มีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ

เทพบุตรนั้นตอบพระเถระว่า เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ เขาได้จัดที่พักถวายแก่พระอรหันต์ มีจิตเลื่อมใส และได้บริจาคข้าวกับน้ำเป็นทานโดยเคารพ

เพราะบุญนั้น เขาจึงได้วิมานทองอันใหญ่ มีรัศมีรุ่งเรือง และเสวยทิพยสมบัติในภพดาวดึงส์