อานิสงส์แห่งการจัดดอกไม้บูชาพระสถูป

ในกาลก่อน อุบาสกผู้หนึ่งมีจิตเลื่อมใสในพระรัตนตรัย วันหนึ่งเขาไปยังพระสถูปของพระสุคต เห็นดอกไม้ที่คนทั้งหลายพากันวางบูชาไว้แล้ว แต่ดอกไม้เหล่านั้นวางกระจัดกระจาย ไม่เป็นระเบียบ

เมื่อเห็นดังนั้น เขาไม่ได้คิดว่า ดอกไม้เหล่านี้เป็นของผู้อื่น ไม่เกี่ยวกับเรา แต่เกิดจิตเลื่อมใสในพระสถูป และคิดจะทำสถานที่บูชาให้งามน่าเลื่อมใสยิ่งขึ้น

เขาจึงค่อย ๆ จัดดอกไม้ที่วางไม่เรียบร้อยนั้นให้เป็นระเบียบ วางไว้หน้าพระสถูปของพระสุคตด้วยจิตเคารพ ให้ดอกไม้เหล่านั้นตั้งอยู่เป็นระเบียบ งามสมควรแก่สถานที่บูชา

กรรมที่เขาทำมิใช่ทานใหญ่ มิใช่การสร้างสิ่งใหญ่โต แต่เป็นการขวนขวายด้วยจิตเลื่อมใสต่อพระสถูปของพระสุคต จัดของบูชาที่มีอยู่แล้วให้เรียบร้อยงดงามด้วยความเคารพ

เมื่อสิ้นชีวิตจากมนุษยโลก ด้วยบุญกรรมนั้น เขาได้ไปเกิดเป็นเทพบุตร มีวิมานสูงใหญ่ วัดโดยรอบได้ 12 โยชน์ เป็นปราสาท 700 ยอด งดงามโอฬาร มีเสาประดับด้วยแก้วมณี และพื้นปูลาดด้วยแผ่นทองคำ

ในวิมานนั้น มีเสียงพิณทิพย์อันไพเราะ มีเบญจกามคุณอันเป็นทิพย์ และมีเทพนารีผู้ประดับด้วยอาภรณ์ทองคำฟ้อนรำอยู่โดยรอบ เทพบุตรนั้นสถิต ดื่ม กิน และเสวยทิพยสมบัติอยู่ในวิมานนั้น

ครั้งหนึ่ง ท่านพระมหาโมคคัลลานะไปยังเทวโลก เห็นเทพบุตรผู้นั้นอยู่ในวิมานอันรุ่งเรือง จึงถามว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ ได้ทำบุญอะไรไว้ จึงมีวิมานใหญ่ มีอานุภาพ และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศเช่นนี้

เทพบุตรนั้นมีใจยินดี ได้ตอบพระเถระว่า เมื่อครั้งเกิดเป็นมนุษย์ เขาได้จัดดอกไม้ที่คนทั้งหลายวางไว้ไม่เรียบร้อย ให้เรียบร้อย แล้ววางไว้ที่พระสถูปของพระสุคต

เพราะบุญนั้น เขาจึงมีวรรณะงาม ผลอันน่าปรารถนาจึงสำเร็จแก่เขาในวิมานนี้ โภคะทั้งหลายที่น่ารักน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่เขา และรัศมีกายของเขาจึงสว่างไสวไปทั่วทุกทิศ

เทพบุตรนั้นกราบเรียนพระเถระว่า เพราะบุญที่ได้ทำไว้เมื่อครั้งเป็นมนุษย์ เขาจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองเช่นนี้ และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้